บทที่ 323 ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่อาจใช้ได้ คนเหล่านี้จะบ้าตายแล้ว!
ในเวลานี้เอง ลู่เฉินยื่นนิ้วมือขวาออกมาแตะลงไปบนขาของฝ่ายตรงข้าม
ศพแปดหน้าเปล่งเสียงกรีดร้องทันที ปากทั้งแปดกรีดร้องอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าเท้าขวาที่ยกขึ้นไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ และทำได้เพียงลอยค้างอยู่กลางอากาศ ขณะที่ชายหนุ่มกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินแล้วยิ้มให้มัน “เป็นอย่างไรเล่า สบายตัวหรือไม่?”
ศพแปดหน้าดูทรมานอย่างยิ่ง และผู้คนในแดนศักดิ์สิทธิ์บนภูเขาทั้งแปดต่างก็ตื่นตกใจระคนสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
หนานเหยาเองก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งขึ้น “นี่คือ…”
ส่วนหนานกงมู่ที่อยู่บน ‘หอสังเกตการณ์’ เบิกตากว้างพลางเอ่ยว่า “เกิดอันใดขึ้น!?”
เฮยเม่ยเอ่ยเสียงขรึม “ดูขาขวาของศพแปดหน้านั่นสิ อักขระตรงนั้นดูเหมือนจะไร้ผล!”
หนานกงมู่พินิจมองดู และพบว่าอักขระที่ขาขวาของศพไร้การเคลื่อนไหว อีกทั้งอักขระยังค่อย ๆ จางหายไป
ฉากนี้ทำให้หนานกงมู่หน้าซีดด้วยความตกใจ
ส่วนผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์บนเขาทั้งแปด หลังจากเห็นฉากนี้แล้วก็กังวลใจ “ดูสิ อักขระยันต์บนศพแปดหน้านั้นพังทลายไปแล้ว!”
“เป็นไปได้อย่างไร!?”
“นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น!?”
ทันใดนั้น เงาร่างของชายชราก็ปรากฏขึ้นบนศีรษะของศพแปดหน้า และชายชราก็ห่อตัวเองไว้แน่นหนา เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาเป็นผ้าป่านสำหรับไว้ทุกข์ มองดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
ไม่เพียงแค่นั้น ใบหน้าก็ยังดูบวมอย่างยิ่ง
ผู้คนบนเข
