บทที่ 322 ซากศพแปดหน้ากระโดดออกมาจากแปดเทือกเขา!
เงาของเจ้าภูตเฒ่าสวียิ่งหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม อย่าบุ่มบ่ามไปมากกว่านี้เลย ไม่เช่นนั้นต่อไปต้องเดือดร้อนเป็นแน่”
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ หลีกไป” คำพูดของลู่เฉินทำให้ภูตเฒ่าสวีหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว หากเจ้าไม่เห็นค่ามัน เมื่อใดที่เจ้ามาถึงด้านหลังแปดเทือกเขานี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นน่ากลัวเพียงใด”
“ข้าจะรอ!” ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย และแล้วภูตเฒ่าสวีตนนั้นก็กลายเป็นภาพตัดและพลันหายไป
เหล่าลูกศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์พากันซ่อนตัวที่แปดเทือกเขาอีกครั้ง แต่ลู่เฉินไม่ได้ดำเนินการต่อ เพียงแต่รอเวลาอยู่ที่นั่น
หนานเหยารู้สึกสงสัย “อาจารย์ ท่านไม่ไปต่อหรือ?”
“ไม่รีบ รอก่อน”
“รอ?” หนานเหยาสงสัยว่าลู่เฉินจะรออันใด ขณะที่เฮยเม่ยที่ ‘หอสังเกตการณ์’ พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “เจ้าหมอนี่ค่อนข้างกล้าหาญไม่เบา เขากล้าเผชิญหน้ากับภูตเฒ่าสวีเพียงนี้”
“นั่นเป็นเพราะเขายังไม่เคยเห็นภูตเฒ่าสวีตัวจริง” หนานกงมู่เย้ยหยัน
เฮยเม่ยมองไปยังหนานกงมู่ “หากเมื่อครู่เขาตอบรับภูตเฒ่าสวี และมอบสมบัติวิญญาณให้ภูตเฒ่าสวี เจ้าจะออกไปขอโทษหรือไม่?”
“ขอโทษ? เป็นไปได้หรือ?” หนานกงมู่ตะคอก
เฮยเม่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้ากับเขามีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้กระมัง?” หนานกงมู่กล่าวจบก็ไม่ต้องการพูดอีกต่อไป ในขณะที่
