บทที่ 320 ห้าพันปี มีพลังปราณเพียงเท่านี้? อ่อนแอเกินไปเสียแล้ว!
เห็นเพียงด้านนอกของยอดเขาทั้งห้านี้มีค่ายกลปกคลุมรอบยอดเขาทั้งห้านี้อยู่ ด้านในมีแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมา ทำให้ผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บค่อย ๆ ฟื้นสภาพร่างกายภายในนั้นได้
เดิมทีหนานเหยาคิดอยากจะถามลู่เฉินว่าเป็นสมบัติวิญญาณใด แต่เมื่อเห็นภาพนั้นแล้วก็รู้สึกตกตะลึงขึ้นมา “อาจารย์ ท่านดูนั่น พวกเขากำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอยู่ที่นั่น!”
“สร้างค่ายกลหวนฟื้นคืนขึ้นมาจริง ๆ น่าสนใจนัก!” ชายหนุ่มยิ้มออกมา
“ค่ายกลหวนฟื้นคืน?” หนานเหยาไม่ค่อยเข้าใจนัก ลู่เฉินจึงอธิบายต่อ “ค่ายกลหวนฟื้นคืน เป็นค่ายกลชนิดหนึ่งที่สามารถทำให้ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสามารถฟื้นฟูสภาพร่างกายกลับมาเช่นเดิมได้อย่างรวดเร็ว แต่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรที่ล้ำค่า โดยเฉพาะถ้าหากจำเป็นต้องรักษาบาดแผลด้วยแล้วยิ่งนับว่าไม่ธรรมดา”
หนานเหยาคิดไม่ถึงว่าค่ายกลนี้จะเก่งกาจเพียงนี้ ลู่เฉินจึงจัดการความรู้สึกของตนและเผยรอยยิ้มออกมา “ไป เข้าไปเล่นกับพวกเขาเสียหน่อย!”
เมื่อพูดจบ เขาก็เก็บกู่ฉินและลูกกลมโลหิตสัตว์ร้ายเข้าไป และนำสัตว์ปีศาจเหล่านั้นเดินไปยังค่ายกลด้านหน้า
บน ‘หอสังเกตการณ์นั้น’ หนานกงมู่โมโหจนไม่พูดอันใดออกมา ส่วนเฮยเม่ยรู้สึกกังวลใจขึ้นมา “เขาเข้าไปแล้ว!”
“คนพวกนั้นกำลังรักษาบาดแผล ตราบใดที่เขากล้าเข้าไปใกล้ จงฆ่าเขาซะ!” หนานกงมู่ตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห
เฮยเม่ยไม่รู้ว
