่าควรจะพูดอย่างไรดี ทำได้เพียงภาวนาขอให้อาการบาดเจ็บของคนเหล่านั้นดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้รีบจัดการอีกฝ่าย และคนที่อยู่ในค่ายกลเหล่านั้นต่างก็ไม่รู้ว่าลู่เฉินมีทักษะทางด้านค่ายกลเก่งกาจเพียงใด
ดังนั้นแต่ละคนจึงโห่ร้องออกมาจากภายในค่ายกล
“เจ้าหนุ่ม เข้ามาไม่ได้ล่ะสิ!?”
“เจ้าหนุ่ม มาสิ! ข้ามาจัดการต่อ!” บางคนพูดจายั่วยุขึ้นมา และยังมีบางคนยิ้มเย็นชาออกมา “รอให้พวกข้าหายดีเสียก่อน จะจัดการพวกเจ้าอีกครั้งแน่!”
แต่ขณะที่คนเหล่านี้คิดว่าอย่างไรคนผู้นี้ก็ไม่สามารถเข้ามาภายในค่ายกลนี้ได้นั้น ลู่เฉินก็นำมือข้างหนึ่งวางไว้บนค่ายกล ทุกคนต่างแปลกใจว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด
แต่เพียงไม่นาน ทุกคนก็ได้เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว นั่นก็คือไม่รู้ว่าเกิดเหตุใดขึ้น แต่ค่ายกลนี้กลับแตกกระจายออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว!
จากนั้นลู่เฉินจึงนำลูกกลมโลหิตสัตว์ร้ายและกู่ฉินเพลิงโบราณออกมา คนเหล่านั้นต่างหวาดกลัวจนหนีออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่พลังปราณยังคงอ่อนแอ จึงถูกสัตว์ปีศาจเหล่านั้นสังหารทีละคน เหลือเพียงผู้ที่แข็งแกร่งบางคนเท่านั้นที่สามารถหนีออกไปได้
นี่ทำให้หนานกงมู่โมโหจนนั่งไม่ติด เดินวนไปวนมา “ไปตายเสีย!”
“ไม่มีผู้ใดสามารถจัดการเขาได้หรือ?” เฮยเม่ยพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก หนานกงมู่จึงหยุดเดิน มองไปยังภูเขาอีกแปดลูกที่อยู่ด้านหลัง “ภูเขาแปดลูกถัดจากนี้… นับเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด!”
“มีอันใดพิเศษอย่างนั้นหรือ
