ว์ปีศาจเหล่านี้จึงบ้าคลั่งเพียงนี้ จินเฟยต้วนจึงบันดาลโทสะขึ้นมา “ใช้ปราณกระบี่แสงทอง!”
ทุกคนรีบนำกระบี่ของตัวเองออกมาทันที จากนั้นจึงแสดงปราณกระบี่สีทองออกมา และปราณกระบี่เหล่านี้พุ่งโจมตีไปยังร่างของสัตว์ปีศาจเหล่านั้น เพียงไม่นานก็บาดเจ็บล้มตายลง แต่สัตว์ปีศาจเหล่านี้ดูราวกับหมู่มาร ต่างก็โจมตีต่อไปอย่างไม่กลัวตาย
จึงทำให้ศิษย์จำนวนไม่น้อยถูกพุ่งโจมตีใส่ในทันที จากนั้นจึงเริ่มเกิดการสูญเสียขึ้นมา
สายตาของหนานกงมู่ที่คอยมองทุกอย่างอยู่บนหอสังเกตการณ์นั้นฉายความเย็นชาออกมา และกระแสเสียงก็ดังไปถึงข้างใบหูของจินเฟยต้วนผู้นั้น “ทำลายเจ้าหนุ่มผู้นั้นเสียก่อน ไม่ต้องไปสู้กับสัตว์ปีศาจพวกนั้น!”
จินเฟยต้วนจึงตะโกนไปยังคนเหล่านั้นทันที “ทำลายเจ้าหนุ่มผู้นั้นเสียก่อน!”
เมื่อทุกคนเข้าใจเช่นนั้นแล้ว จึงบินหลบเลี่ยงสัตว์ปีศาจเหล่านั้นด้วยความรวดเร็ว ขณะเดียวกัน ยังเปิดม่านวิญญาณสีทองบนร่างกายออกมา ทำให้พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เมื่อสัตว์ปีศาจเหล่านั้นเข้ามาโจมตี
เมื่อหนานเหยาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงร้อนใจขึ้นมา “อาจารย์ เขา…พวกเขากำลังจะพุ่งมาทางเราแล้ว!”
