บทที่ 317 เสียงของเหล่าสัตว์ร้าย!
ลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “เช่นนั้น ก็เพิ่มพลังให้สัตว์ปีศาจเหล่านี้อีกสักนิดแล้วกัน!”
เห็นเพียงลูกกลมโลหิตสัตว์ร้ายเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมา
สัตว์ที่อยู่รอบกายลู่เฉิน โดยเฉพาะตัวที่บินได้นั้นดูดุร้ายและแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพียงไม่นาน แต่ละตัวที่ล้อมรอบชายหนุ่มและหนานเหยาก็พุ่งออกไปโจมตีคนเหล่านั้น
ม่านป้องกันของคนเหล่านั้นแตกกระจายออกมา เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ผู้คนมากมายต่างก็ล้มลง เหลือเพียงจินเฟยต้วนและอีกไม่กี่คนที่พอจะยังไหว แต่สัตว์ปีศาจเหล่านั้นดุร้ายมาก ทำให้คนเหล่านี้ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ยิ่งคิดจะโจมจีลู่เฉินและหนานเหยานั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
จินเฟยต้วนโมโหจนก่นด่าออกมา “บัดซบ!”
“ศิษย์พี่จิน ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?” มีคนถามขึ้นมาด้วยความร้อนใจ บางคนก็ตื่นตระหนก โดยเฉพาะเมื่อเห็นผู้คนล้มบาดเจ็บอยู่รอบ ๆ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะถอยออกมา
จินเฟยต้วนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ถอย!”
คนที่เหลืออยู่รีบบินกลับไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ทันที หนานเหยาเห็นดังนั้นจึงร้อนใจขึ้นมา “อาจารย์ พวกเขาหนีไปแล้ว!”
ลู่เฉินเพียงแค่ยิ้ม แล้วจึงปล่อยให้สัตว์ปีศาจที่อยู่ใต้เท้าของตนเข้าไปใกล้ยังค่ายที่หนึ่งบนยอดเขา จากนั้นจึงนำธงสีทองออกมา เขามองพิจารณาดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางเอ่ยออกมา “น่าสนใจนัก!”
“อาจารย์ เป็นอย่างไรหรือ?” เมื่อเห็นลู่เฉินพิจารณาธงอยู่ หนานเหยาก
