บทที่ 318 บนหนทางของสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ ยิ่งเดินยิ่งไกลออกไป!
“สี่สิบเก้าระดับ เช่นนั้นก็น่าตกใจเกินไปเสียแล้ว!” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา แต่หนานเหยายิ่งสับสนมากขึ้น
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอันใด แต่ยังคงทำการหลอมรวมธงทั้งสองเข้าด้วยกันต่อไป
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา ลู่เฉินจึงพาหนานเหยาขึ้นไปบนหลังของสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง จากนั้นจึงนำทัพออกเดินทางต่อไป
หนานกงมู่ที่เฝ้าดูอยู่นั้นเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “มากันแล้ว”
เมื่อเฮยเม่ยเห็นท่าทางที่ดูมั่นใจของเขา ก็พลันแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา “เหตุใดเขาจึงนิ่งสงบเพียงนี้?”
“นิ่งสงบ? นั่นเป็นเพราะว่าเขายังไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะอันตรายเพียงใด” หนานกงมู่พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม แต่เฮยเม่ยกลับรู้สึกว่าอาจจะไม่ง่ายเช่นนั้น
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ค่ายทั้งสามได้ตั้งขวางลู่เฉินไว้ โดยมีหนานเหยาและเหล่าสัตว์ปีศาจอยู่เบื้องหน้า
ไม่เพียงเท่านั้น ค่ายทั้งสามนี้ยังแผ่กระจายแสงสว่างสามชนิดที่แตกต่างกัน
หนานเหยาเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “นี่ น่าจะเป็นค่ายวิญญาณดิน ค่ายวิญญาณเพลิง และค่ายวิญญาณไม้!”
“อีกสามค่ายในธาตุทั้งห้า” เพียงแค่มอง ลู่เฉินก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง แต่หนานเหยากลับดูจริงจังขึ้นมา “อาจารย์ เช่นนั้น สัตว์ปีศาจเหล่านี้ จะยังจัดการได้หรือไม่?”
ลู่เฉินส่ายศีรษะพลันยิ้มออกมา “จัดการเจ้าหนุ่มพวกนั้น ก็มากเกินพอแล้ว!”
แต่หนานเหยากลับยังรู้สึกกังวลใจ
