บทที่ 315 ฝูงอสูรยอมจำนน ราวกับคารวะราชา!
วิหคและอสูรปีศาจเหล่านั้นล้อมรอบหนานเหยาทันที พวกมันแทบอยากจะเข้าไปฉีกทึ้งร่างของหนานเหยาผู้นี้กิน
หนานกงมู่ตื่นเต้นมากเมื่อเห็นภาพตรงหน้า “ลู่เฉิน ตอนนี้คือโอกาสสุดท้ายของเจ้า! หากเจ้าไม่ยอมจำนน อสูรวิหคเหล่านี้จะทำให้เจ้าเห็นด้วยตาของเจ้าเองว่าลูกศิษย์ของเจ้าจะตายตกอย่างไร!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เดิมทีข้าไม่อยากจะใส่ใจสตรีเช่นเจ้า เพราะเจ้าไม่ใช่แม้แต่แมลงวันในสายตาข้า”
“จนถึงยามนี้เจ้าก็ยังกล้าบ้าบิ่นหรือ?” หนานกงมู่ถลึงตา ส่วนลู่เฉินก็เปิดกลิ่นอาย ‘จักรพรรดิปีศาจ’ ในเวลาเดียวกันก็หลับตาลง ครู่ต่อมาอสูรปีศาจที่อยู่รอบ ๆ ก็เริ่มวุ่นวาย
ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว นั่นคืออสูรวิหคกลางอากาศและอสูรปีศาจที่อยู่รอบ ๆ กำลังโจมตีผู้คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดอย่างบ้าคลั่ง
หนานกงมู่พลันตกใจ “เกิดอันใดขึ้น!?”
คนเหล่านั้นต้านทานอสูรปีศาจเหล่านี้อย่างบ้าคลั่ง พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงทยอยกันตะโกนออกไป
หนานกงมู่กระวนกระวายมากจนตะโกนบอกบางคนทันทีว่า “เร็วเข้า ฆ่าเจ้าหนุ่มนั่น!”
หลายคนปฏิบัติตามคำสั่ง บุกทะลวงกลุ่มอสูรปีศาจทันที แล้วกำหนดเป้าหมายไปที่ลู่เฉินเพื่อตั้งใจจะฆ่าเขา ทว่า ‘กำแพงพันชั้น’ เก้าสิบเก้าชั้นรอบ ๆ ชายหนุ่มทำให้คนเหล่านั้นทำอันใดไม่ได้
หนานกงมู่ร
