บทที่ 309 ถามปีศาจจิ้งจอกได้ความมาไม่น้อย!
ครั้นปีศาจจิ้งจอกตนนั้นออกมา ก็เห็นเพียงจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่ที่มีหกหาง มันจ้องมองไปทางลู่เฉินด้วยดวงตาแดงฉานราวกับสีเลือด และพูดอย่างโอหังว่า “เจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย! ปล่อยข้าไป มิเช่นนั้น เผ่าจิ้งจอกเลือดของข้าไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!”
“เผ่าจิ้งจอกเลือด เจ้าน่ะหรือ?” ชายหนุ่มเย้ยหยันทันที
ปีศาจจิ้งจอกพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าถูกมนุษย์อย่างพวกเจ้าจับโดยบังเอิญและถูกผนึกไว้!”
“บอกข้ามา ความสัมพันธ์ของเจ้ากับผู้อาวุโสกระดูกเป็นอย่างไร?” เขาคร้านเกินกว่าจะฟังเรื่องไร้สาระของอีกฝ่าย จึงถามออกไปตรง ๆ
ทว่าปีศาจจิ้งจอกกลับตะคอกใส่ “ไยข้าต้องบอกเจ้าด้วย!”
“เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจัดการกับเจ้าหรอกกระมัง” ลู่เฉินมองไปที่ปีศาจจิ้งจอกด้วยรอยยิ้ม ปีศาจจิ้งจอกพูดอย่างเย็นชาว่า “ตาเฒ่าพวกนั้นฆ่าข้าไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็แค่ผนึกข้าไว้ในร่างของหญิงสาวผู้นั้น”
“พวกเขาก็คือพวกเขา ส่วนข้าก็คือข้า” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์
ปีศาจจิ้งจอกพูดด้วยความเหยียดหยามทันที “เจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น!”
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าแข็งแกร่งเพียงใด”
“เจ้าหนุ่ม คิดจะขู่ข้าหรือ ข้ายังไม่เคยพบเจอสิ่งใดอีกเล่า!”
ลู่เฉินคลี่ยิ้ม “ได้! ดีมาก!”
เขาก็หยิบกู่ฉินเพลิงโบราณออกมาพลางโบกมือ ตอนนั้นเอง วิญญาณปีศาจจิ้งจอกรู้สึกได้ถึงความทรมานทันที “สารเลว! เจ้าทำอั
