บทที่ 307 จู่ ๆ เจ้าหนุ่มจอมสร้างปัญหาก็โผล่มา!
“ไป!” ลู่เฉินไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ดังนั้นชายชรากวาดพื้นจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากหยิบไม้กวาดขึ้นพาดไหล่ของตนเองแล้วพูดว่า “ข้าจะพาเจ้าไปดูก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ!”
พูดจบชายชราก็เดินนำออกไป ในขณะที่ชายหนุ่มเดินตาม ส่วนหวังอวี่ก็มองไปที่เขาอย่างสงสัย “เหตุใดเจ้าถึงสนใจรอยแตกเพียงนั้น?”
ลู่เฉินไม่ตอบ แต่เถ้าแก่เนี้ยพูดหลังจากดื่มสุราว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าคิดว่าเจ้าควรกำจัดปีศาจในร่างกายของนางก่อน แล้วจึงไปดูรอยแตกนั่น ไม่เช่นนั้นหากเจ้าตายข้างในนั่น ปีศาจในตัวยัยหนูคนนี้ย่อมไม่อาจจัดการได้แล้ว!”
“ตาย? ข้าไม่ตายง่าย ๆ เพียงนั้นหรอก” ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น
แต่เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะ “หนุ่มน้อย ข้ายอมรับว่าเจ้าเก่งกาจ แต่มีปราณปีศาจอยู่ในนั้น และปราณปีศาจอันทรงพลังนี้ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย แม้แต่ผู้อาวุโสของเราที่นี่ เมื่อเข้าไปก็ล้วนต้องพิษปีศาจ กลายเป็นคนก็ไม่ใช่ ปีศาจก็ไม่เชิง และสุดท้ายพวกเขาก็ต้องล้มเลิกการบ่มเพาะของตัวเองเพื่อความอยู่รอด!”
หวังอวี่พยักหน้าและพูดว่า “ถูกต้อง สิ่งที่สตรีขี้เมาพูดนั้นเป็นความจริง”
“ก็แค่ปราณปีศาจ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่?” ผู้หญิงสองคนสงสัยในน้ำเสียงที่หยิ่งยโสของลู่เฉิน
ส่วนชายชรากวาดพื้นที่เดินนำหน้าไปเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อถึงแล้ว เจ้าจะไม่คิดเช่นนั้น”
เถ้าแก่เนี้ยเห็นด้วย “ถูกต้อง เมื่อเจ้าไปถึงที่น
