บทที่ 306 ภูมิหลังของแม่นางน้อยผู้นี้ค่อนข้างแปลกประหลาด
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนทั้งสองนี้ ชายหนุ่มก็หัวเราะ “ทำไม? กลัวข้ารึ?”
“เจ้า! กระจกนภาวิญญาณของเจ้า!” ซูหนานรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงกระจกบานนี้ แต่ชายชรากวาดพื้นกลับพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่คิดว่า เพียงเจ้ามีศาสตราวิญญาณนี้ ข้าก็ทำอันใดเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่?”
“โอ้? งั้นหรือ?” ลู่เฉินมองดูชายชรากวาดพื้นด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายทีละก้าว
ชายชรากวาดพื้นขมวดคิ้วก่อนจะหายตัวไป ทว่าชายหนุ่มรู้ถึงความน่ากลัวของชายชราผู้นี้ดี เขาจึงเรียก ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เพื่อแอบซ่อนตัวในนั้นและยิ้มออกมา “เจ้าต้องการจะโจมตีข้า?”
ในตอนนี้เอง ชายชรากวาดพื้นพลันมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ทว่าลู่เฉินได้หายตัวไปก่อนแล้ว
สิ่งนี้ทำให้ชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา “เจ้าวางแผนที่จะหดหัวอยู่ข้างในหรือ?”
คนถูกกล่าวหาหัวเราะพลางพูดว่า “ไม่ได้หดหัว ข้าเพียงต้องการเอ่ยบางอย่างกับพวกเจ้าเท่านั้น!”
“อันใด?” ชายชรากวาดพื้นเฝ้า ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ นี้ ขณะที่ลู่เฉินหัวเราะอยู่ข้างในและพูดว่า “มีคำกล่าวไว้ในม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าว่า ใครก็ตามที่สามารถควบคุมกระจกนภาวิญญาณนี้ได้ ย่อมจะได้ควบคุมพระราชวังไร้หน้า พวกเจ้าไม่รู้หรือ?”
ชายชรากวาดพื้นตื่นตกใจ “เจ้าเห็นม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ไร้หน้าแล้ว?”
“แน่นอน!” ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม แต่
