ใบหน้าของชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปมา ในขณะที่ซูหนานแสดงความเคารพ “พวกเรายินดีรับฟังเจ้า!”
หลังจากเห็นประมุขวังยอมประนีประนอม ชายหนุ่มก็เดินออกมา ก่อนจะเก็บ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ แล้วมองไปที่ชายชรากวาดพื้นด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”
“ไม่ใช่ไม่เต็มใจ เพียงแต่เหตุใดเจ้าถึงควบคุมกระจกนภาวิญญาณนี้ได้” ชายชรากวาดพื้นสงสัย ทว่าเขาเพียงยิ้มให้อีกฝ่ายเท่านั้น “ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังกระมัง?”
ชายชรากวาดพื้นทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามว่า “เช่นนั้นม้วนตำราเล่า?”
ลู่เฉินหยิบก้อนหินออกมา “มันยังอยู่ แต่ตอนนี้มันเปิดไม่ได้!”
“เปิดไม่ได้อีกแล้วหรือ?” ชายชรากวาดพื้นสงสัย และหลังจากที่อีกฝ่ายโยนมันมา ชายชรากวาดพื้นก็มองดู ก่อนจะพบว่าตนไม่สามารถเปิดม้วนได้เลย สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนไป “นี่…”
ลู่เฉินโบกมือ ก้อนหินก็บินกลับมาอยู่ที่มืออีกครั้ง เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “กลับไป ข้ากำลังค้นคว้าอยู่”
ชายชรากวาดพื้นแสดงท่าทางแปลก ๆ ขณะที่ชายหนุ่มมองเขายิ้ม ๆ “ตอนนี้เราจะมาคุยกันดี ๆ ดีหรือไม่?”
“คุยอันใด” ชายชรากวาดพื้นไม่รู้ว่าคนผู้นี้ต้องการจะทำสิ่งใด
ลู่เฉินมองไปที่พวกเขาแล้วถามว่า “บรรพชนแห่งพระราชวังไร้หน้าของเจ้า เขาไปที่ใด เจ้ารู้หรือไม่?”
“บรรพชน?” ทั้งสองมองหน้ากัน
“ใช่ บรรพชนคนแรกที่สร้างพระราชวังไร้หน้า”
ซูหนานไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย เขาจึงได้แต่มองดูชายชรากวาดพื้น “ผู้อาวุ
