โสเซียว ท่านรู้หรือไม่?”
“ไม่รู้ทิศทางไป ทั้งยังไม่มีบันทึก” ชายชรากวาดพื้นส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่ลู่เฉินขมวดคิ้ว “ไม่มีใครรู้จริงหรือ?”
“ไม่!” ชายชรากวาดพื้นยืนยัน ส่วนซูหนานพูดกับชายหนุ่มว่า “ถ้าผู้อาวุโสเซียวไม่รู้ คนอื่นยิ่งไม่รู้”
“โอ้? งั้นหรือ?” ชายหนุ่มมองชายชรากวาดพื้นด้วยการกวาดสายตาขึ้นลง ขณะที่ชายชรากวาดพื้นพูดขึ้นมาว่า “หากเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าสามารถไปที่พระราชวังไร้หน้าเพื่อค้นหาได้”
เมื่อคิดว่าราชาหมื่นหน้านี้ไม่ทิ้งเบาะแสใด ๆ เลย ลู่เฉินจึงพูดว่า “ได้ เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว”
“ไป? เจ้าจะไปที่ใด?” ชายชรากวาดพื้นสงสัย ขณะที่ซูหนานจ้องมองด้วยความระแวง
“เดินเล่นในพระราชวังไร้หน้าเสียก่อน แล้วข้าค่อยออกไป”
“เจ้า… เจ้าไม่อยู่หรือ?” ซูหนานถามอย่างสงสัย แต่ชายหนุ่มรู้สึกงงงวย “อยู่เพื่ออันใด?”
“จะ เจ้าเป็นผู้ควบคุมกระจกนภาวิญญาณ ดังนั้นเจ้าคือ เจ้าคือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดในพระราชวังไร้หน้าของเรา ดังนั้นตามกฎของเรา เจ้าควร…”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาพลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมา “อย่า! อย่าโยนพระราชวังไร้หน้ามาให้ข้า ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเก็บขยะ!”
“ขยะ?” ซูหนานและชายชรากวาดพื้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
การที่ต้องมาปวดหัวเพราะประตูไร้สิ่งสรรพก็มากพอแล้ว และตอนนี้ยังจะมีพระราชวังไร้หน้าอีกหรือ? ดังนั้นเขาจึงส่ายหัว “ข้าแค่ต้องการเสพสุขกับการอยู่คนเดียว เข้าใจหรือไม่?”
ทั้งสองสงสัยว่
