าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่เต็มใจที่จะรับพระราชวังไร้หน้าของพวกเขา แต่ชายหนุ่มกลับเก็บข้าวของและเดินไปที่บันได ชายชรากวาดพื้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับซูหนานว่า “เจ้าปิดด่านฝึกตนกับสองคนนั้นต่อไป ส่วนข้าจะตามเขาไป”
“ตกลง!” ซูหนานตอบรับ ก่อนจะเดินออกจากที่แห่งนี้ไป จากนั้นก็ให้ทุกคนปิดด่าน ขณะที่ชายชรากวาดพื้นเดินตามลู่เฉินออกไปจากที่นี่
…
ที่ขอบสระน้ำ หวังอวี่กำลังรู้สึกสงสัย
“สตรีขี้เมา เจ้าคิดว่าท้ายที่สุดแล้วเจ้าหมอนั่นจะตายหรือไม่?”
“ใครจะรู้!” เถ้าแก้เนี้ยไม่ค่อยเข้าใจนัก
ในขณะนี้เองเฉินลู่ ‘เดิน’ จากระยะไกลเข้ามา จากนั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองคน ก่อนที่หวังอวี่จะถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าเข้าไปแล้วจริง ๆ หรือ?”
“เข้าไปแล้ว” ลู่เฉินพยักหน้า
หวังอวี่มองชายหนุ่มขึ้นลง และเห็นว่าไม่มีอันใดผิดปกติก็ถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?”
“เขาเป็นสัตว์ประหลาด” ยามนี้ชายชรากวาดพื้นเดินออกมา สีหน้าดูเศร้าหมองเล็กน้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นเถ้าแก่เนี้ยพลันรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เพราะยามนี้ชายชรากวาดพื้นเต็มไปด้วย ‘ความเคารพยำเกรง’ ต่อลู่เฉิน
ลู่เฉินมองไปที่หวังอวี่ “เจ้าต้องการกำจัดปีศาจในร่างกายของเจ้าหรือไม่?”
“เจ้ามีวิธี?” หวังอวี่แสดงความประหลาดใจ ซึ่งชายหนุ่มก็พยักหน้าและพูดว่า “มี เพียงแต่เจ้าต้องบอกข้าว่าเหตุใดนางถึงตามเจ้า!”
หวังอวี่ดูเศร้าหมอง “ข้าตกเป็นเป้าหมายตั้งแต่เกิด
