”
“ตั้งแต่เกิด?” ลู่เฉินรู้สึกสงสัย ขณะที่หวังอวี่มองไปที่เถ้าแก่เนี้ย และเถ้าแก่เนี้ยก็มองไปยังชายชรากวาดพื้น “เจ้าเฒ่า เจ้าคงรู้จักภูมิหลังของนางดีที่สุดกระมัง!”
ลู่เฉินมองไปที่ชายชรากวาดพื้นอีกครั้ง
ชายชรากวาดพื้นไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า “มารดาของนางมาจากพระราชวังไร้หน้าของเรา และเมื่อนางออกไปปฏิบัติภารกิจ นางเผลอกินผลไม้โดยไม่ได้ตั้งใจ กระทั่งหวังอวี่เกิด แม่ของนางก็เสียชีวิต แล้วปีศาจร้ายก็แอบเข้ามาเพื่อหวังแทนที่ร่างกายของนาง ข้ากับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ช่วยกันปิดผนึกปีศาจ ทว่าเจ้าปีศาจนี้กลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ถามด้วยความสงสัยอีกครั้งว่า “มิใช่ว่าพระราชวังไร้หน้าของพวกเจ้าแยกออกจากโลกหรือ? เหตุใดถึงยังรับภารกิจอีก? แล้วปีศาจตัวนี้ แอบเข้าไปในวังไร้หน้าได้อย่างไร?”
ชายชรากวาดพื้นถอนหายใจ “ในเวลานั้น มีรอยแตกร้าวในพระราชวังไร้หน้า และมีปราณปีศาจจำนวนมากอยู่ที่นั่น ทำให้ศิษย์บางคนถูกพิษปีศาจ ดังนั้นเพื่อแก้ปัญหาความชั่วร้ายนี้ จึงทำได้เพียงส่งคนออกไปหาทรัพยากรข้างนอก ส่วนปีศาจนั่นก็ออกมาจากรอยแตกนั้นด้วย!”
“รอยแตกอยู่ที่ใด?” เมื่อลู่เฉินได้ยินว่ามีรอยแตก เขาก็นึกถึงคำทำนายที่ราชาหมื่นหน้ากล่าว และมันยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าเหตุใดจึงมีรอยร้าวมากมายในมหาทวีปจิ่วโหยว …ทั้งหมดนี้มีความสัมพันธ์อย่างไรกับกระดูกดำและวังเหมันต์สงัด?
ชายชรากวาดพื้นลังเล “รอยแต
