บทที่ 302 พบเรื่องไม่คาดคิดบน ‘รูปปั้นหิน’ นั่น!
แมลงนิทราเฒ่าผู้นี้รู้ดีถึงสถานการณ์ของหวังอวี่ ดังนั้นจึงจ้องมองไปยังลู่เฉินด้วยความสงสัย “เจ้ามีวิธีปราบปีศาจในร่างกายของนางจริงหรือ?”
“แน่นอน” ลู่เฉินเพียงแค่ยิ้ม จากนั้นร่างกายก็สั่นขึ้นมา วงแสงนั่นถูกทำลายลง เหล่าผู้เฝ้ามองต่างอ้าปากค้าง ทั้งยังทำให้แมลงนิทราเฒ่าตกตะลึงขึ้นมา “เหตุใดเจ้าจึงทำลายเคล็ดวิชาของข้าได้?”
“เคล็ดวิชาขี้เซาของเจ้าเช่นนี้ สำหรับข้าแล้ว แทบจะไม่มีผลอันใดเลย!” คำพูดของลู่เฉินทำให้แมลงนิทราเฒ่าคลางแคลงใจ “เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่มีผล?”
“ไม่มี!” ลู่เฉินตอบกลับด้วยความมั่นใจ
แมลงนิทราเฒ่าเดินวนไปวนมารอบกายลู่เฉิน “หากเจ้ายังสามารถทำลายเคล็ดวิชาข้าได้ ข้าก็จะไม่ขัดขวางเจ้า!”
“คำพูดของเจ้า ข้าคงเชื่อไม่ได้!” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม แต่แมลงนิทราเฒ่ายังคงพูดต่ออย่างไร้ยางอาย “เหตุใดจึงไม่เชื่อคำพูดของข้า?”
“เมื่อครู่พูดอย่างดิบดีกว่าหากข้าเข้ามาได้ เจ้าจะไม่ขัดขวางข้า แต่ดูตอนนี้สิ?” ลู่เฉินพูดเยาะเย้ยอีกฝ่าย
คำพูดดังกล่าวทำให้หวังอวี่ตะโกนขึ้นมาอย่างเห็นด้วย “ใช่ ชายชราเช่นเจ้า พูดไม่เป็นคำพูด!”
“ท่านผู้เฒ่า เช่นนี้จะทำให้ผู้คนมองท่านไม่ดีเอาได้” เถ้าแก่เนี้ยดื่มสุราพลางเอ่ยออกมา แต่แมลงนิทราเฒ่ายังคงยืนยันคำเดิม “หากครั้งนี้เจ้าสามารถทำลายได้ ข้าจะให้เจ้าเข้าไปแน่นอน!”
ลู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมา “จะลองเชื่อเจ้าอีกส
