ลองเลย มิเช่นนั้นอาจจะไม่เหลือแม้แต่ชีวิตก็เป็นได้!”
ลู่เฉินจึงมองไปยังหวังอวี่พลางยิ้มออกมา “ข้อตกลงระหว่างเจ้ากับข้า ยังจำได้หรือไม่?”
“ยังจำได้ดี!” ราวกับหวังอวี่คิดอะไรบางอย่างออกจึงพูดด้วยความตกใจขึ้นมา เถ้าแก่เนี้ยขมวดคิ้วมุ่นพลันมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนู นี่ไม่ใช่เรื่องตลก เจ้าต้องคิดให้รอบคอบ!”
“รอบคอบ รอบคอบมาก!” ลู่เฉินพูดด้วยความมั่นใจ
หวังอวี่จึงทำได้เพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงหดหู่ “ไปก็ไป!”
เมื่อพูดจบ นางจึงทำได้เพียงนำทางไปอย่างว่าง่าย ส่วนเถ้าแก่เนี้ยก็ได้แต่เดินตามไป ขณะที่แมลงนิทราเฒ่าซึ่งกวาดพื้นอยู่นั้นกลับร้อนใจขึ้นมา “เฮ้ สาวน้อยทั้งสองคน อยากส่งเขาไปตายอย่างนั้นหรือ?”
หวังอวี่พูดอย่างหมดหนทาง “ข้าได้ทำข้อตกลงบางอย่างไว้กับเขา เขาอยากไปที่ใด ข้าก็ต้องนำทางไป มิเช่นนั้นข้าอาจจะตายได้!”
“ว่าอย่างไรนะ?” แมลงนิทราเฒ่าเบิกตากว้างพลันมองไปยังหวังอวี่ หวังอวี่จึงถอนหายใจออกมาและมองไปยังลู่เฉิน “ไปเถิด!”
แมลงนิทราเฒ่าขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นจึงแอบติดตามไปอย่างเงียบ ๆ
ส่วนลู่เฉินนั้นอยากรู้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์แท้จริงแล้วคือที่ใดกัน เหตุใดคนพวกนี้จึงคิดว่ามันน่ากลัวนัก และในขณะเดียวกัน เขาก็แปลกใจว่าราชาหมื่นหน้าคือผู้ใดกันแน่ เหตุใดจึงต้องให้ตนไปนำของบางอย่างมาจากที่นั่น
