บทที่ 301 เพียงแค่ค่ายกลเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก!
ลู่เฉินไม่เคยเจอก้อนหินก้อนนี้มาก่อน แต่ในมหาทวีปจิ่วโหยวนี้มีชื่อเรียกขานอยู่ นั่นก็คือหินสกัดวิญญาณ แต่ปกติแล้วมันจะมีขนาดเล็ก ใช้สำหรับปกป้องค่ายกล ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถแทรกจิตเข้ามาได้ และยังสามารถป้องกันไม่ให้วิญญาณหลบหนีออกไปได้
แต่ตอนนี้มีผู้ยิ่งใหญ่หลายคนอยู่ที่นั่น ทำให้ลู่เฉินอดแปลกใจไม่ได้ว่าพระราชวังไร้หน้าแห่งนี้ แท้จริงแล้วคือสถานที่เช่นไรกันแน่ เหตุใดจึงมีชื่อเสียงเพียงนี้?
แต่เมื่อเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้เดินไปยังด้านหลังก้อนหินใหญ่นั่น จึงได้เห็นชายชราผู้หนึ่งนอนแผ่กายหลับตาอยู่ และด้านหลังก็มีไม้กวาดอันหนึ่งพาดอยู่
ชายชราผู้นี้มีหนวดเครารุงรัง แต่ศีรษะกลับไร้เส้นผม
เมื่อลู่เฉินเห็นเช่นนั้นพลันตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เถ้าแก่เนี้ยก็ร้องเสียงหลงขึ้นมา “แมลงนิทราเฒ่า!”
ผู้ถูกเรียกว่าแมลงนิทราเฒ่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังหญิงสาวทั้งสอง “พวกเจ้ามากันแล้วหรือ…”
เถ้าแก่เนี้ยรู้ว่าแมลงนิทราเฒ่าผู้นี้รับมือได้ยากยิ่ง ดังนั้นนางจึงกล่าวออกมาอย่างมีชั้นเชิง “เขาคือคนที่ท่านยายของเราเพิ่งได้รู้จักในวันนี้ และนับแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาคือคนของเรา”
“แล้วอย่างไรหรือ?” แมลงนิทราเฒ่าเอามือลูบศีรษะล้านเลี่ยนของตน และชันกายลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงหยิบไม้กวาดขึ้นมาปัดกวาดใบไม้บริเวณรอบ ๆ
เถ้าแก่เนี้ยราวกั
