บรู้ว่าเขาต้องถามเช่นนี้ จึงตอบกลับไป “ท่านยายบอกว่าให้ข้าพาเขาไปทำความคุ้นเคยกับบริเวณรอบ ๆ นี้!”
“มาทำความคุ้นเคย แล้วเกี่ยวอะไรกับการมายังแท่นบูชาเล่า?” แมลงเฒ่านิทราเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมา แต่ราวกับเถ้าแก่เนี้ยคิดวิธีใดไม่ออก จึงทำได้เพียงมองไปยังหวังอวี่ “สาวน้อย ข้าไม่มีวิธีแล้ว เจ้าจัดการเองดีกว่า เพราะจริง ๆ แล้ว เจ้าเป็นผู้พ่ายแพ้ให้แก่เจ้าหนุ่มนั่น!”
เมื่อหวังอวี่ได้ฟังเช่นนั้น ก็รู้สึกสงสัยและมองไปยังแมลงนิทราเฒ่าทันใด จากนั้นจึงก้าวออกไป นางดึงแขนเสื้อของตนขึ้นมาด้วยท่าทางไม่สุภาพนัก “ท่านปู่เซียว ลำบากท่านแล้ว!”
“สาวน้อย ข้าบอกแล้ว เจ้าอย่าทำเช่นนี้กับข้าทุกครั้งได้หรือไม่?” แมลงนิทราเฒ่าส่ายหัวพลางกล่าวติดตลก
“ท่านปู่เซียว ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนของพระราชวังไร้หน้าที่มีความเมตตา จิตใจดี และพูดด้วยง่ายที่สุด” หวังอวี่พูดจาเยินยอ แต่เถ้าแก่เนี้ยที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสำลักสุราในปากออกมา
อย่างไรก็ตาม ราวกับแมลงนิทราเฒ่ามีความคุ้นเคยเช่นนี้ดี “หากอยากเข้าไปด้านใน มีเพียงทูต ผู้อาวุโส ประมุขทั้งสามของพระราชวังไร้หน้า รวมทั้งบุตรศักดิ์สิทธิ์เพียงไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาติจากประมุขเท่านั้น”
ประมุขทั้งสาม?
ลู่เฉินแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา หวังอวี่จึงเริ่มหว่านล้อมแมลงนิทราเฒ่าทันที “ท่านไม่ยอมให้พวกเราเข้าไป ข้าก็จะล้อมท่านอยู่เช่นนี้!”
แมลงนิทราเฒ่าเพียง
