กระโดดออกมา ก็มายืนอยู่ภายในค่ายกลนี้ จากนั้นนอนราบลงกับพื้นแล้วหัวเราะขึ้นมา “เจ้ากักขังข้าไม่ได้หรอก!”
หวังอวี่คิดจะเข้าไป แต่เขตแดนของค่ายกลนี้กลับขวางนางไว้ด้านนอก ทำให้นางโมโหจนร้อนใจขึ้นมา “ทำไมท่านจึงชอบเล่นโกงเช่นนี้กัน!”
“คนที่เล่นโกงคือเจ้า สาวน้อย!” แมลงนิทราเฒ่าอดส่ายหัวไม่ได้ จากนั้นจึงนอนหลับต่อ
หวังอวี่กังวลใจจนต้องมองไปทางลู่เฉิน “ข้าพยายามแล้ว”
เถ้าแก่เนี้ยมองไปยังชายหนุ่ม “เจ้าก็เห็นแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไป แต่เป็นเพราะชายชราผู้นี้ เขาไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปได้ง่าย ๆ!”
“เช่นนั้นข้าจะเข้าไปเอง” คำพูดของลู่เฉินทำให้เถ้าแก่เนี้ยจำต้องเอ่ยเตือนขึ้นมา “ค่ายกลนี้อันตรายมากนัก”
หวังอวี่จึงพูดต่อ “เมื่อค่ายกลนี้ถูกปิดทางเข้าแล้ว อย่างไรก็ไม่สามารถเข้าไปได้!”
“เพียงแค่ค่ายกลเล็ก ๆ” ชายหนุ่มเพียงเอ่ยสั้น ๆ ก็ทำให้หวังอวี่กับเถ้าแก่เนี้ยคิดว่าเขากำลังพูดติดตลกเท่านั้น ส่วนแมลงนิทราเฒ่าที่นอนอยู่นั้นกลับยิ้มออกมา “หากเจ้ามีความสามารถ ก็จงเข้ามาได้เลย!”
“โอ้? หากข้าเข้าไปได้ เจ้าก็จะไม่เข้ามาขัดขวางใช่หรือไม่?” ลู่เฉินรู้ดีว่าชายชราผู้นี้รับมือได้ไม่ง่าย ดังนั้นจึงตั้งใจขุดหลุมให้เขา และแมลงเฒ่านิทราผู้นี้ก็หลงกลเข้าแล้วจริง ๆ ซ้ำยังยิ้มพลางเอ่ยออกมาว่า “หากเจ้าสามารถเข้ามาได้จริง ๆ ข้าจะไม่รบกวนเจ้าแม้แต่น้อย”
“ได้!” ลู่เฉินยิ้มรับ จากนั้นจึงเดินไปยังค่ายกล
หวังอ
