การข้า เจ้าก็นับว่าไร้เดียงสายิ่งนัก!”
หวังอวี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “เจ้ารู้ว่าข้าใช้พิษ?”
เถ้าแก่เนี้ยตกใจ ถึงอย่างไรเสียพิษของหวังอวี่นั้นแม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดก็ยังไม่อาจต้านทานได้ ดังนั้นนางจึงมองไปที่ลู่เฉินด้วยท่าทางแปลก ๆ “เจ้าไม่กลัวพิษของนางจริง ๆ หรือ?”
ลู่เฉินมองดูคนเขลาทั้งสองแล้วพูดว่า “บอกตามตรง สำหรับข้า แม้จะเป็นพิษนับร้อยนับพัน มันก็ไม่อาจทำอันใดข้าได้!”
ทันทีที่เปล่งคำพูดออกมา หวังอวี่ก็ยังคงไม่เชื่อ นางพูดอย่างดื้อดึงว่า “นั่นเพราะเจ้าไม่เคยเผชิญกับยอดฝีมือที่เก่งกาจด้านพิษเช่นข้า!”
หลังจากพูดจบ แสงสีเขียวที่มือขวาของหวังอวี่ก็กะพริบและมีเปลวไฟอยู่ในลำแสงสีเขียว ดูแแล้วปลกประหลาดยิ่งนัก!
