บทที่ 298 ภูเขาเต็มไปด้วยแมลงตรวจสอบ? น่าสนใจยิ่ง!
ลู่เฉินไม่ได้ตกใจ แต่มองไปทางท่านยายด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้าไม่เชื่อข้า แล้วเหตุใดข้าต้องพูดให้มากความด้วย?”
“โอ้? ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ หรือ?” ท่านยายกล่าวจบก็เพิ่มความแข็งแกร่งพลังของนางเข้าไปอีก ทว่าลู่เฉินกลับยังคงยืนต่อหน้าท่านยายราวกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น
ท่านยายจ้องมองมาที่ลู่เฉินอย่างแปลกประหลาด และเพิ่มพลังของนางต่อไป แต่สุดท้ายก็ยังคงไม่มีผลใด ๆ กับลู่เฉิน
ท่านยายรู้สึกเหลือเชื่อ ในขณะที่เถ้าแก่เนี้ยและหวังอวี่รู้สึกงงงวย
ไม่นานหลังจากนั้น ท่านยายก็โบกมือ และลูกบอลผลึกใสก็ปรากฏขึ้น นางพูดกับลู่เฉินว่า “เอามือมาจับไว้!”
“นี่คืออันใด?” ลู่เฉินมองไปที่มันอย่างสงสัย ท่านยายจึงตอบว่า “สมบัติวิญญาณที่ทำให้คนพูดความจริงได้!”
ชั่วขณะนั้น ลู่เฉินก็พลันเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เขาวางมือลงบนนั้น และท่านยายก็ถามอีกครั้งว่า “บอกมว่าเจ้ามีจุดประสงค์อื่นที่มาที่นี่หรือไม่?”
“ไม่มี!” ลู่เฉินกล่าว
ลูกบอลผลึกพลันเปล่งแสงสีขาว
เถ้าแก่เนี้ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ท่านยาย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกหก”
แต่ท่านยายยังคงไม่ยินดี และยังคงถามต่อไปอีกสองสามรอบ ซึ่งลู่เฉินก็ตอบอย่าง ‘จริงใจ’ ทำให้ลูกบอลผลึกเปล่งแสงสีขาวทุกครั้ง
เมื่อเห็นฉากนี้ หวังอวี่กลับรู้สึกกลัดกลุ้ม “เขาไม่มีจุดประสงค์อื่นจริง ๆ หรือ?”
เถ้าแก่เนี้ยยังคิดว่าลู่เฉินมี
