่เนี้ยแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าจะบอกเจ้าสองสิ่ง!”
“อ้อ? เรื่องอันใดหรือ สำคัญหรือไม่?”
“หนึ่ง เอาของของข้าคืนมา และสอง ล้างความทรงจำของเขาเสีย จากนั้นก็โยนเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ไม่เช่นนั้นก็รอให้ท่านยายมาฆ่าเจ้า!” หวังอวี่เตือน
“หากเจ้าเอาชนะเขาได้ ข้าจะพาเขาไปโดยที่เจ้าไม่ต้องพูดอันใด! และข้าจะคืนสิ่งนั้นให้เจ้าด้วย!” เถ้าแก่เนี้ยคลี่ยิ้ม
แต่หวังอวี่เหลือบมองไปที่ลู่เฉิน แล้วถามเถ้าแก่เนี้ยว่า “จริงหรือ?”
“ใช่!” เถ้าแก่เนี้ยยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัย
หวังอวี่พลันมีแรงฮึดขึ้นมา และในขณะเดียวกันก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “แค่ขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น ข้าไม่เชื่อว่าจะทำลายเขาไม่ได้!”
