ม ขาที่เรียวเล็ก เอวที่คอดกิ่ว และแขนที่เพรียวบางนั้นกลับดูแปลกยิ่งกว่า
“ฝึกฝนเคล็ดวิชาอันใดจึงทำให้ร่างกายมีลักษณะเช่นนี้ได้” ลู่เฉินแสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น และเถ้าแก่เนี้ยก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “นาง ทูตอย่างพวกเราเรียกว่าแม่ม่ายแดง แต่เจ้าสามารถเรียกนางว่าแม่ม่ายดำหรือเรียกสาวน้อยก็ได้!”
“ผีสุรา! เจ้าอยากลองพิษของข้าจริง ๆ หรือ?” หญิงคนนั้นพูดอย่างดุดัน
เถ้าแก่เนี้ยมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “สาวน้อย ข้าแค่แนะนำเจ้าให้รู้จักกับผู้มาใหม่ เหตุใดต้องตื่นเต้นด้วย!”
“ผู้มาใหม่? เพิ่งอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐาน?” หญิงคนนั้นชำเลืองมองลู่เฉินและรู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย แต่เถ้าแก่เนี้ยกลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สาวน้อย ข้าไม่ได้ขู่เจ้านะ แต่เขาน่ะไม่ธรรมดา!”
“ข้าไม่สนว่าเขาจะธรรมดาหรือไม่ แต่ตามกฎแล้ว ผู้ใดก็ตามที่สอบไม่ผ่านจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในพระราชวังไร้หน้า ทว่าเจ้ากลับกล้าดีพาคนนอกมาที่นี่! เจ้าอยากให้ ‘ท่านยาย’ จัดการเจ้าอย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำว่าท่านยาย เถ้าแก่เนี้ยก็กระแอมไอออกมาเบา ๆ “มีอุบัติเหตุระหว่างทาง ข้าจึงพาเขามาที่นี่ และข้าต้องการให้เขาได้ลองทดสอบจากพระราชวังทูตของเรา!”
“เขาน่ะหรือ? แถมยังทดสอบพระราชวังทูตของพวกเราด้วย” ผู้หญิงคนนั้นไม่เชื่อ
“ข้าจะบอกให้นะ… หวังอวี่ เจ้าอย่าได้ดูถูกเขา!” เถ้าแก่เนี้ยสูดลมหายใจเข้าลึก และเตือนหญิงที่ชื่อหวังอวี่ ทว่าผู้หญิงตรงหน้ายังคงจ้องไปที่เถ้าแก
