บทที่ 295 จงยอมรับความพ่ายแพ้ อย่าบ่ายเบี่ยง!
เมื่อเถ้าแก่เนี้ยพูดจบ นางก็ถือลูกแก้วไว้ในมือข้างหนึ่งและอีกมือหนึ่งถือเหยือกสุรา เดินไปพลางสะอึกไปพลาง ทว่าลู่เฉินที่อยู่ในลูกแก้วกลับยังคงยิ้มให้นางอยู่ “วิชาของเจ้าไม่เหมือนใครจริง ๆ แต่นี่ก็มิอาจขังข้าได้”
“หนุ่มน้อย อย่าว่าแต่เจ้าเลย ต่อให้ดักจับผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดกลุ่มหนึ่งก็มิใช่ปัญหา!” เถ้าแก่เนี้ยเย้าแหย่ลู่เฉิน แต่ชายหนุ่มไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาอีก ขณะที่เถ้าแก่เนี้ยเดินไปถึงภายใน และเตรียมตัวกลับไปที่หอก็พลันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด
เพราะทันใดนั้นเอง ‘ลูกแก้ว’ ที่ถืออยู่ในมือซ้ายกลับปริแตก จากนั้นก็บังเกิดเสียง ‘บึ้ม!’
ลูกแก้วพลันระเบิดออก จากนั้นลู่เฉินก็ปรากฏตัวต่อหน้าเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้ด้วยรอยยิ้มสนุก “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าขังข้าไม่ได้!”
เถ้าแก่เนี้ยมองชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ประเมินเขาชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เจ้าหนู เจ้ามีความสามารถทีเดียว”
“ข้ารู้ เช่นนั้นเจ้าควรเข้าใจว่าเจ้าไม่สามารถทำอันใดข้าได้” ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้ม และเถ้าแก่เนี้ยก็ยิ้มตอบเล็กน้อย “เมื่อครู่นี้ข้าเพียงแต่ไม่ได้ใส่พลังให้ลูกแก้วเท่านั้น!”
“โอ้? ยังอยากลองอีกหรือ?”
“แน่นอน!” ครั้งนี้เถ้าแก่เนี้ยเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ทำให้ลู่เฉินเข้าไปพัวพันกับฟองอากาศ จากนั้นร่างกายของเขาก็หดตัวลงเล็กน้อย จนในที่สุดก็กลายเป็นลูกแก้ว ทั้งยังมีการป้องกันชั้นแสง
