หลายชั้นรอบ ๆ ลูกแก้วอีกด้วย
ขณะเดียวกันนั้น เถ้าแก่เนี้ยก็หยิบลูกแก้วขึ้นมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นอย่างไร? หนีไม่รอดแล้วสิ?”
ลู่เฉินหัวเราะทันทีที่ได้ยิน
“เจ้าหัวเราะอันใด?”
“ข้าหัวเราะกับความไม่รู้ของเจ้า” เมื่อชายหนุ่มพูดจบ เขาก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ โดยดูดซับพลังบนลูกแก้วอย่างเมามัน เมื่อเถ้าแก่เนี้ยพบว่ากลิ่นอายบนลูกแก้วอ่อนลง นางก็เพิ่มพลังเข้าไปอีก
แต่ขั้นตอนนี้จำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณจำนวนมาก ดังนั้นหลังจากที่เถ้าแก่เนี้ยใช้พลังจนหมด นางก็โยนลูกแก้วออกไป ลูกแก้วจึงระเบิดจนกระทั่งลู่เฉินหลุดออกมา ทั้งมองไปที่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
เถ้าแก่เนี้ยค่อย ๆ ฟื้นฟูพลังวิญญาณ ทว่ายามนี้สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมแล้ว “เจ้าเป็นผู้ใดกัน?!”
“ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อสุราเท่านั้น” ลู่เฉินมองเถ้าแก่เนี้ยด้วยรอยยิ้ม แต่เถ้าแก่เนี้ยยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “สุราคืนสู่บ้านเกิดของพวกเราหมดแล้ว”
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือ?” ลู่เฉินถามกลับ
เถ้าแก่เนี้ยเงียบไปก่อนจะพูดว่า “ข้าเปล่า ข้าพูดเรื่องจริง”
“ดูเหมือนว่าข้าต้องชี้แนะเจ้าสักหน่อยแล้ว”
“อันใดนะ? เจ้ายังต้องการโจมตีข้าอยู่หรือ?”
“ลองดูสิ แล้วเจ้าจะรู้!”
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มอย่างมั่นใจ “ได้ หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะให้สุราแก่เจ้า ถ้าเจ้าเอาชนะข้าไม่ได้ เจ้าก็ควรออกจากที่นี่โดยเร็ว!”
หลังจากพูดจบ เถ้าแก่เนี้ยก็ร่ายเกราะกำบังที่ส่งกล
