บทที่ 294 สตรีขี้เมานางนี้ฝีมือไม่ธรรมดา!
หลังจากที่ทั้งสามคนมองหน้ากันและบอกเล่าสถานการณ์อีกครั้ง ปรากฏว่ามีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ซึ่งมีคนของพระราชวังไร้หน้าเข้าออกให้เห็น แต่ไม่มีใครรู้ว่ากลไกเข้าและออกนั้นเป็นเช่นไร
รู้เพียงแค่ว่าคนของวังไร้หน้าสั่งสุราพิเศษนั้นมากาหนึ่ง และหลังจากดื่มจนหมด พวกเขาก็จะหลับสนิท หลังจากตื่นขึ้นมา พวกเขาจะปรากฏตัวบนภูเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของวังไร้หน้า
ผู้ที่ต้องการจะออกจากวังไร้หน้าก็ทำเช่นเดียวกัน
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เช่นนี้หมายความว่าพวกเจ้าถูกคนย้ายเข้าแล้วก็ย้ายออก?”
ทั้งสามพยักหน้าด้วยความกระอักกระอ่วน ชายหนุ่มจึงได้แต่พูดว่า “ไปเถอะ ไปดูโรงเตี๊ยมแห่งนี้กันก่อน”
ทั้งสามไม่อาจปฏิเสธได้ ดังนั้นจึงต้องพาลู่เฉินไปดูด้วยตนเอง
ระหว่างทาง ทั้งสามยังพูดคุยกับลู่เฉินมากมาย ซึ่งลู่เฉินก็รู้ว่าทั้งสามคนนี้เป็นสามพี่น้องร่วมสาบานกัน ดังนั้นพวกเขาทั้งสามจึงตั้งชื่อตัวเองว่าเสือใหญ่ เสือรอง และเสือสาม
พูดไปก็เพื่อขู่ขวัญผู้คน
ท้ายที่สุดแล้วในพระราชวังไร้หน้า ทุกคนมี ‘ผิว’ แปลก ๆ บนใบหน้า และผิวนี้เป็น ‘ลักษณะเฉพาะ’ ของพวกเขา ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ใบหน้าที่แท้จริงภายใต้ผิวนั้น และมีเพียงชื่อรหัสเท่านั้น
ลู่เฉินจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คนจากวังไร้หน้าคนอื่น ๆ รู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามาจากพระราชวังไร้หน้า”
“ใบหน้านี้ ตราบใดที่
