บทที่ 293 เขาคือผู้ที่เจ้าไม่ควรล่วงเกิน!
เฮยเม่ยกังวลและมองไปที่พระสนมอู่ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าน้อยจะไปกับท่าน!”
“ไม่จำเป็น จับตาดูองค์ชายเจ็ดที่นี่ให้ดี อย่าปล่อยให้เขาออกไปที่ใด!” หลังจากที่พระสนมอู่ผู้สูงศักดิ์กล่าวจบ นางก็หยัดกายลุกขึ้นและพานางกำนัลไปด้วย ก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่
เซวียจินนำขบวนองครักษ์ราวกับว่ากำลัง “จับตาดู”
สิ่งนี้ทำให้พระสนมอู่ยกยิ้มและเอ่ยถามขณะเดินไปว่า “ผู้นำเซวีย ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“รักษาความปลอดภัยของพระสนมอู่!” เซวียจินตอบ แต่พระสนมอู่เอ่ยเย้ยหยันว่า “รักษาความปลอดภัอันใดเล่า”
เซวียจินไม่พูดต่อ แต่พระสนมอู่มีลางสังหรณ์ ดังนั้นหลังจากก้าวเดินไปได้ระยะหนึ่ง นางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “องค์จักรพรรดิให้ข้าไปกลางดึกด้วยเหตุผลใดหรือ?”
“พระสนมอู่น่าจะเข้าใจดีกว่าข้า” ด้วยคำพูดของเซวียจิน พระสนมอู่จึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้นำเซวีย จะอย่างไรข้าก็เป็นถึงสนมเอก ท่านพูดกับข้าเช่นนี้ เกรงว่า…”
เซวียจินเอ่ยตอบอย่างสุภาพว่า “หากคำพูดของกระหม่อมทำให้พระสนมอู่ไม่พอใจ กระหม่อมต้องขออภัยอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
พระสนมอู่ขมวดคิ้วและหยุดพูด จวบจนกระทั่งนางก้าวมาถึงห้องทรงพระอักษรขององค์จักรพรรดิ เซวียจินจึงหันไปพูดกับพระสนมอู่ว่า “พระสนมอู่ต้องเข้าไปคนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”
พระสนมอู่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าไปในห้องทรงพระอักษรเพียงลำพัง หลังจากที่ประตูห้องทรงพระอักษรปิดลง ห้
