สึกงงงวย “จวนองค์ชายรอง?”
“เมื่อครู่นี้ ข้าได้รายงานต่อองค์จักรพรรดิแล้ว และพระองค์รับสั่งให้ข้านำคนไปจับกุมองค์ชายรองที่จวน” หนานลัวตอบ
ลู่เฉินพยักหน้ารับพลางเอ่ยว่า “ตกลง ไปกันเถอะ”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็ปลดค่ายกลในจวนหนานลัว แล้วหันไปพูดกับหนานเหยาว่า “ข้าจะไปสักพัก เจ้าไม่ต้องตามข้ามา!”
หนานเหยาตกใจขึ้นมาทันที “อาจารย์ ท่านจะไปที่ใด?”
“ไปหาผู้ที่ต้องการพบตัว!” หลังจากที่ลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็ไม่ได้พูดอันใดอีก และออกจากจวนไปทันที
หนานเหยาสับสนเล็กน้อย “อันใดกันที่ทำให้อาจารย์กังวลเช่นนั้น?”
หนานลัวเองก็ไม่อาจทราบได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเรียกหาทหารยามเกราะดำ และพาหนานเหยาไปที่จวนขององค์ชายรองเพื่อบุกค้นไปด้วยกัน
…
เฮยเม่ยอยู่ใกล้กับจวนหนานลัว หลังจากเห็นว่าลู่เฉินและคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่มีใครเป็นอันใดสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจึงส่งคนไปตรวจสอบ
หลังจากรู้ว่าองค์ชายรองพ่ายแพ้ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป จากนั้นจึงรีบรุดไปหาพระสนมอู่
หลังจากเห็นเฮยเม่ยปรากฏตัว พระสนมอู่ก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยดีหรือไม่?”
“ยังเจ้าค่ะ และ…” สีหน้าของเฮยเม่ยดูย่ำแย่
“แล้วอย่างไรต่อ?” สีหน้าของพระสนมอู่เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ทันที ในขณะที่เฮยเม่ยมีสีหน้าจริงจัง “องค์ชายรองถูกเปิดโปง แต่หลบหนีไปได้ ส่วนหานลั่วสุ่ยก็แอบหนีไปด้วย ทว่าองค์จักรพรรดิทรงทราบแล้ว พระองค์จึงสั่งให้ผู้อาวุ
