กเจ้าออกไปไม่ได้”
ทั้งสามคนไม่ยินยอม แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็หาทางออกไปไม่ได้ ในที่สุดไอปราณก็ไม่สามารถพยุงพวกเขาได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งสามจึงแยกร่างกันและกลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ลู่เฉินยิ้มให้พวกเขาพลางเอ่ยว่า “ถ้าไม่อยากตาย ก็ยอมแพ้เสีย”
“เจ้า เจ้าต้องการอันใด?” คนหนึ่งเอ่ยตะกุกตะกัก ในขณะที่อีกสองคนก็มองลู่เฉินอย่างประหลาดใจ
“ยอมจำนนต่อข้า และพาข้าไปที่พระราชวังไร้หน้า!” ลู่เฉินจ้องมองคนทั้งสาม ส่วนสามคนนั้นก็พูดพร้อมกันทันทีว่า “ไม่!”
“เพราะเหตุใด?”
“ผู้ใดก็ตามที่กล้าพาคนไปยังพระราชวังไร้หน้าจะถือเป็นโทษร้ายแรง ไม่เพียงแต่เจ้าจะตายโดยไม่เหลือร่างกายเท่านั้น ทว่าพวกเราทั้งหมดจะต้องตายไปด้วย!” คนหนึ่งพูดอย่างกังวล ขณะที่อีกสองคนแสดงออกว่าพวกเขาจะไม่มีทางพาลู่เฉินไปที่นั่น
แต่ลู่เฉินกลับเย้ยหยันว่า “พวกเจ้าไร้ทางเลือก!”
ทั้งสามคิดว่าพวกเขายังสามารถต่อสู้ได้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ถูกลู่เฉินกำราบ หลังจากที่ลู่เฉินได้สลักอักขระยันต์หุ่นเชิดแล้ว ก็พาพวกเขาเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ และทำลายค่ายกลโดยรอบทันที
หนานเหยาที่อยู่ในจวนหนานลัวถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากที่เห็นลู่เฉินกลับมา “อาจารย์ ท่านน่ากลัวจริง ๆ”
หนานลัวรู้สึกสงสัย “แล้วสามคนนั้น?”
“จัดการแล้ว!” ลู่เฉินตอบ หนานลัวจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางเอ่ยว่า “ข้าจะพาทหารยามเกราะดำไปที่จวนขององค์ชายรองเดี๋ยวนี้!”
ลู่เฉินรู้
