ลู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบไข่มุกหลอมปราณออกมา
ในเวลาเดียวกัน หลังจากเปลี่ยนค่ายกลโดยรอบเล็กน้อยและรวบรวมพลังปราณโดยรอบทั้งหมดลงในลูกปัดนี้ ทำให้มันไร้ซึ่งร่องรอยของพลังปราณหลงเหลือในค่ายกลแห่งนี้ ทั้งสามคนพลันตกใจ “เจ้ากำลังทำอันใด?”
“คาถาของเจ้าจำเป็นต้องใช้พลังปราณมหาศาล แต่ถ้าพวกเจ้าไม่อาจฟื้นตัวในเวลาอันสั้น พวกเจ้าก็จะพ่ายแพ้ต่อตนเอง!” ลู่เฉินมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสามพลันตกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ข้ารู้จักผู้คิดค้นคาถาของเจ้า!” ชายหนุ่มตอบ แต่พวกเขาทั้งสามไม่เชื่อ และลู่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงราชาหมื่นหน้าผู้นั้น
ราชาหมื่นหน้าผู้นี้เป็นปรมาจารย์แห่งการปลอมตัว ครั้งหนึ่งลู่เฉินเคยจับอีกฝ่ายได้ และให้อีกฝ่ายเข้าร่วมในกองกำลังของเขา แต่อีกฝ่ายปฏิเสธและเลือกที่จะซ่อนตัวจากโลกภายนอก อีกทั้งยังเอ่ยคำทำนายก่อนที่จะจากไป
ลู่เฉินไม่ได้จริงจังกับมันในคราแรก แต่ตอนนี้เมื่อเห็นคาถานี้อีกครั้ง มันก็ทำให้ชายหนุ่มพลันนึกถึงคำทำนายนั้นทันที
เพราะคำทำนายนี้กล่าวว่าหลังจากนี้แสนปี มหาทวีปจิ่วโหยวจะเปลี่ยนไป และแม้แต่วังเหมันต์สงัดก็จะปรากฏขึ้นอีกครั้ง
หนึ่งแสนปีต่อมาก็คือตอนนี้
นี่คือสาเหตุที่ลู่เฉินตกใจ
แต่ทั้งสามคนไม่รู้ และคิดว่าลู่เฉินกำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่ พวกเขาทั้งสามจึงไม่สนใจมากนัก เพียงแค่คิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไรเท่านั้น
ชายหนุ่มคืนสติกลับมาและมองไปที่พวกเขา “พว
