บทที่ 290 เตรียมตัวมาหนึ่งวัน เหตุใดจึงปล่อยให้พวกเขาหนีไปเช่นนี้?
เพียงไม่นาน ภายในจวนหนานลัวก็มืดครึ้ม เสียงสายลมดังสนั่น รวมทั้งยังเกิดสายฟ้าสว่างวาบขึ้นมา
“นี่…” ทุกคนพลันตกตะลึง
บุคคลไร้หน้าทั้งสามตะโกนขึ้นมาว่า “ที่นี่มีค่ายกลสายฟ้า!”
“ระวัง!”
“แย่แล้ว!”
บึ้ม!
เสียงสายฟ้าฟาดดังขึ้น ผู้คนจำนวนมากทั้งองค์ชายรอง และคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด รวมถึงคนของวังเหมันต์สงัดล้มลงทันที
ถึงแม้จะมีบางคนที่ยังไม่ล้มลงไป แต่ก็คงต่อต้านขัดขืนอยู่
องค์ชายรองตะโกนขึ้นมาว่า “ไป!”
แต่ผู้คนที่วิ่งไปยังประตูใหญ่นั้นกลับพบว่าไม่มีทางออก และบนท้องฟ้ารอบด้านยังเต็มไปด้วยหมอกหนา ทำให้พวกเขาไม่สามารถออกไปได้ ดังนั้นจึงมีคนพูดด้วยความร้อนใจขึ้นมาว่า “องค์ชายรอง ไม่มีทางออก!”
“ว่าอย่างไรนะ?” องค์ชายรองตกตะลึงขึ้นมา ลู่เฉินจึงหัวเราะพลางเอ่ยออกมาว่า “วันนี้ข้าเตรียมตัวมาทั้งวัน เหตุใดจึงจะต้องปล่อยพวกเจ้าให้ออกไปง่าย ๆ กัน?”
คำพูดดังกล่าวทำให้องค์ชายรองบันดาลโทสะ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกข้าจะมา?”
“ข้าย่อมมีวิธีอยู่แล้ว” ลู่เฉินยิ้มหยัน องค์ชายรองจึงรู้สึกไม่พอใจนัก หันไปตะโกนต่อบุคคลไร้หน้าทั้งสาม
“พวกเจ้าสามารถปลอมกายได้ไม่ใช่หรือ?”
คำพูดดังกล่าวราวกับเป็นการเตือนสติคนทั้งสาม
ว่าแล้วทั้งสามก็พุ่งตัวเข้าไปยังเหล่าบรรดาคนรับใช้และผู้อารักขา ก่อนที่ทั้งสามจะปลอมกายเป็นเหมือนคนเหล่านั้น
องค์ชายรองพึงพอใจขึ้
