การควบคุมของเขา ทำให้เขาทำได้เพียงก่นด่าในใจว่า ‘เจ้าหนุ่มผู้นี้สมควรตาย!’
เมื่อโหย่วหลงเห็นว่าตนรวบรวมพลังได้มากพอแล้ว จึงกางมือทั้งสองออก จากนั้นมวลอากาศหนาวมากมายกลายเป็นเงากระบี่ขนาดใหญ่หมายจะพุ่งไปยังลู่เฉิน แต่ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา และบนร่างกายของเขายังปรากฏกำแพงเก้าสิบเก้าชั้น
แต่ครั้งนี้ ด้วยไข่มุกหลอมปราณ ลู่เฉินจึงทำให้กำแพงนี้น่ากลัวมากยิ่งขึ้น ดังนั้นเมื่อกระบี่ขนาดใหญ่นั้นพุ่งโจมตีมายังลู่เฉิน กำแพงของลู่เฉินก็ถูกทำลายไปเพียงหกสิบกว่าชั้นเท่านั้น
นี่จึงทำให้องค์ชายรองและคนอื่น ๆ ต่างสับสน เหล่าคนรับใช้และอารักขาต่างก็ตกตะลึงขึ้นมา
โหย่วหลงไม่พอใจจึงลองอีกครั้ง แต่ลู่เฉินกลับนำกระบี่สยบเก้าทิศออกมา จากนั้นจึงใช้ไข่มุกหลอมปราณผนวกเข้ากับพลังของตนเอง ทำให้เมื่อปราณกระบี่พุ่งออกไป โหย่วหลงจึงกระเด็นออกจากตรงนั้นทันที
จากนั้นพลังของโหย่วหลงและคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ กระเด็นออกไป และแต่ละคนพลันหมดสติไปทีละคน
โหย่วหลงหวาดกลัวขึ้นมา “เจ้า!”
ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังโหย่วหลง “ยังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่?”
โหย่วหลงมีสีหน้าไม่ดีนัก ในขณะที่ลู่เฉินเผยรอยยิ้มออกมา “ในเมื่อไม่มีแล้ว เช่นนั้นก็จะจัดการเจ้าเสียก่อน!”
เพียงไม่นาน สายฟ้าก็ฟาดลงมายังร่างของโหย่วหลง โหย่วหลงเจ็บปวดจนกรีดร้องออกมา จู่ ๆ ลู่เฉินก็มาอยู่ด้านหลังเขา ก่อนจะใช้ประตูไร้สิ่งสรรพเพื่อดึงเขาเข้ามา ทำให้องค์ชายรองแล
