ะคนอื่น ๆ ต่างหวาดกลัวขึ้นมา
โดยเฉพาะองค์ชายรองที่ยังหันไปเอ่ยถามหานลั่วสุ่ยว่า “ไม่มีวิธีอื่นจริง ๆ แล้วหรือ?”
“จะมีได้อย่างไรกัน!” หานลั่วสุ่ยตอบด้วยความกังวล
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มออกมา “ถึงตาพวกเจ้าแล้ว!”
จากนั้นสายฟ้าก็พลันปรากฏขึ้น ในขณะที่องค์ชายรองบันดาลโทสะขึ้นมา สุดท้ายต้องนำเม็ดยาออกมาก่อนจะกลืนมันลงไป จากนั้นทั้งร่างก็กลายเป็นเพียงร่างโปร่งแสงและหายไปกลางอากาศ
หนานเหยาถามออกมาว่า “เขากินสิ่งใดเข้าไป?”
หนานลัวขมวดคิ้วมุ่น “คงไม่ใช่เม็ดยานั่นหรอกนะ?”
หนานเหยาถึงกับสงสัย “เม็ดยาอันใดกัน?”
