บทที่ 289 ผลัดกัน แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสู้ได้!
ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังองค์ชายรอง “มาเถิด อย่ามัวแต่พูดไร้สาระ”
องค์ชายรองยิ้มเย็นชาก่อนจะให้บุคคนไร้หน้าทั้งสามปรากฏตัวออกมา จากนั้นจึงเอ่ยแนะนำ “รู้หรือไม่ว่าพวกเขาทั้งสามคือใคร?”
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่หนานลัวมองแล้วจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “คนของพระราชวังไร้หน้า?”
“ใช่ พระราชวังไร้หน้า คิดว่าท่านเจ้ากรมน่าจะรู้ถึงความเก่งกาจของสามคนนี้ดี?” องค์ชายรองเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา
“ปรมาจารย์ค่ายกลขั้นก่อกำเนิด อันดับที่สองแห่งหอคอยหนานโหย่วหลง”
องค์ชายรองยิ้มอย่างพึงพอใจและกล่าวชมหนานลัว “ไม่เลว!”
หนานเหยาจึงเอ่ยถามหนานลัวด้วยความสงสัย “พระราชวังไร้หน้านี้มีที่มาที่ไปอย่างไรหรือ?”
“ว่ากันว่า ภายในนั้นมีปรมาจารย์ค่ายกลที่ลึกลับมากมาย แต่พระราชวังไร้หน้านี้ โดยปกติจะไม่เข้าร่วมการช่วงชิงใด ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงนับว่าเป็นสำนักที่สันโดษ มีคนจำนวนน้อยที่รู้จักพวกเขา จนกระทั่งช่วงนี้ ที่ทั้งสามคนได้ปรากฏตัวที่หอคอยหนานโหย่วหลง” หนานลัวค่อย ๆ อธิบายออกมา
เมื่อหนานเหยาได้ยินก็รู้สึกพอใจขึ้นมา “ปรมาจารย์ค่ายกลหรือ? เช่นนั้นก็มิเท่ากับรังแกผู้อื่นหรอกหรือ?”
รังแก?
ใบหน้าของทั้งสามสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ดูผิวเผินภายนอกอาจมองไม่เห็นอันใด แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งสามคนมีท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก
องค์ชายรองยิ้มเย็นชาออกมา “เจ้าเด็กน้อย อีกไม่นานเจ้าจะได้รับรู้ถึงความน่าหว
