กนั้น ฉากที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงก็บังเกิดขึ้น เพราะลู่เฉินสามารถทำลายพลังของคนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดายโดยที่ตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น องค์ชายรองจึงรู้สึกสับสับขึ้นมา ส่วนโหย่วหลงมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “เจ้าหนุ่มผู้นี้ แท้จริงแล้วคือผู้ใดกัน!”
หนานเหยาหัวเราะลั่น “มา ๆ มีอีกหรือไม่?”
องค์ชายรองจึงหันไปถามคนทั้งสาม “เป็นเช่นไร?”
ทั้งสามคนคิดอยากจะลองอีกครั้ง แต่ผลยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ว่าทั้งสามจะลองเช่นไรก็ไม่สามารถจับลู่เฉินได้ ทำให้ทั้งสามมีสีหน้าลำบากใจ ลู่เฉินจึงยิ้มพลางมองไปยังคงเหล่านั้น “ถ้าหากไม่มีวิธี เช่นนั้นก็คงเป็นตาของข้าบ้างเสียแล้ว!”
“ตาของเจ้า?” องค์ชายรองไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความเช่นไร
แต่ลู่เฉินยังยิ้มประหลาดออกมา “นับเป็นการแลกเปลี่ยนกัน!”
คนเหล่านั้นต่างก็ไม่รู้ว่าลู่เฉินพูดถึงสิ่งใด ทว่าเพียงไม่นาน ทุกคนก็พลันตกตะลึงขึ้นมา
