ไม่สามารถรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายจวนนี้ได้
ไม่เพียงเท่านั้น คนรับใช้และอารักขาบางคนคิดอยากหนีออกไปจากจวนแห่งนี้ แต่รอบ ๆ นั้นมีเขตแดนป้องกัน ทำให้พวกเขาไม่สามารถออกไปได้ และแม้พวกเขาจะตะโกนร้องเรียกเพียงใดก็ไม่เกิดผล
“หากไม่อยากตาย ทุกคนจงยืนนิ่ง ๆ!” เสียงของคนผู้หนึ่งตะโกนขึ้น ทำให้บรรดาคนใช้และเหล่าอารักขาหวาดกลัวขึ้นมา พวกเขาต่างก็ยืนนิ่งตามคำสั่ง จากนั้นจึงจ้องมองไปยังคนเหล่านั้นด้วยสายตาหวาดกลัว
“ค้นหา!” เมื่อองค์ชายรองมองไม่เห็นลู่เฉินและคนอื่น ๆ จึงรีบออกคำสั่งให้ทุกคนออกค้นหา และในขณะนั้นเอง เงาของคนสามคนก็ปรากฏขึ้น
“ไม่ต้องค้นหาแล้ว” หนานเหยาจ้องไปยังองค์ชายรองที่สวมหน้ากากอยู่
องค์ชายรองหลบซ่อนกลิ่นอายของตนเองและยังคงสวมหน้ากากปิดบังอยู่ ดังนั้นเขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้จักหนานเหยาและคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่หนานลัวกลับเอ่ยขึ้นมาว่า “องค์ชายรอง ถอดหน้ากากออกเสียเถิด”
องค์ชายรองพลันตกตะลึงขึ้นมา ในขณะที่บรรดาคนรับใช้และเหล่าอารักขาพลันสับสน เพราะพวกเขาต่างก็คิดไม่ถึงว่าองค์ชายรองจะนำผู้คนมาก่อความวุ่นวายถึงที่นี่ได้
องค์ชายรองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงค่อย ๆ ปลดหน้ากากออก จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มเย็นชา “ท่านเจ้ากรมช่างมีสายตาที่เฉียบแหลมนัก”
“ไม่ใช่ว่าข้ามีสายตาที่เฉียบแหลม แต่เป็นเพราะพวกเรารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าจะมา ดังนั้นจึงเฝ้ารออยู่ที่นี่นานแล้ว!” หนานลัวตอบ
