บทที่ 287 ไม่มีสมบัติวิญญาณ เช่นเดียวกับหลานชาย!
ลู่เฉินดูนิ่งสงบ แต่สายตายังคงมองไปที่หานลั่วสุ่ย จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา “แม้แต่ไข่มุกหลอมปราณระดับสูงเก้าดาวก็ยังมี นับว่าไม่เลวนี่!”
หมายความว่าอย่างไร?
ทุกคนพลันตกตะลึงขึ้นมา
เพราะไข่มุกหลอมปราณนั้นคือสมบัติวิญญาณที่รวบรวมพลังปราณชนิดหนึ่ง ไม่เพียงแต่หานลั่วสุ่ยจะครอบครองมันเท่านั้น แต่เขายังสามารถหลอมรวมกับพลังภายในของตน ทำให้ร่างกายของตนดูดซับพลังปราณได้อย่างรวดเร็ว และทำให้แข็งแกร่งขึ้นมาได้
ไม่เพียงเท่านั้น ไข่มุกหลอมปราณนี้ ยังทำให้พลังปราณภายในร่างกายของหานลั่วสุ่ยมีความหนานแน่นมากยิ่งขึ้น ดังนั้นทุกคนจึงได้เห็นว่าพลังของเขานั้นสามารถ ‘พุ่งทะยาน’ ขึ้นมาได้
เมื่อหานลั่วสุ่ยเห็นท่าทางหวาดกลัวของลู่เฉิน เขาจึงเผยรอยยิ้มออกมา “กลัวแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้ารู้สึกว่าข้ากลัวงั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้ม อีกฝ่ายจึงเบิกตากว้างพลางเอ่ยว่า “หรือว่าเจ้าไม่กลัวกัน?”
ชายหนุ่มเพียงกล่าวว่า “สมบัติวิญญาณ อย่างไรก็เป็นเพียงพลังภายนอกเท่านั้น”
“แค่สามารถจัดการเจ้าได้ เจ้าจะสนใจทำไมว่าเป็นพลังภายนอกหรือพลังภายใน” หานลั่วสุ่ยเอ่ยอย่างไม่สนใจนัก
ไม่เพียงแค่หานลั่วสุ่ยเท่านั้น คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดต่างก็ตะโกนขึ้นมาเช่นกัน บางคนถึงกับหัวเราะลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม หากกลัวก็พูดมาตรง ๆ เถิด! ไยจึงมัวเฉไฉเช่นนี้!”
“ใช่ หากกลัวก็เพียงแค่ยอมรับมาเถิด! ”
ค
