ต้องร่วมมือกับพวกเจ้า?”
“เจ้าอยากจะจัดการกับเจ้าหนุ่มผู้นั้น และพวกเรายังมีองค์ชายรอง เขาก็ต้องการฆ่ามันเช่นกัน ดังนั้นเมื่อถึงเวลานั้นก็มาร่วมมือกับพวกเรา เท่านี้ก็จะสามารถเอาชนะเจ้าหนุ่มผู้นั้นได้อย่างง่ายดาย!” โหย่วหลงยิ้ม
เมื่อหานลั่วสุ่ยได้ฟัง ภายในใจจึงรู้สึกสงสัย เขามองไปยังโหย่วหลงแล้วถามว่า “พวกเจ้าแน่ใจหรือไม่ว่ามีวิธีจัดการเขา?”
“แน่นอน พวกเราได้เชิญบุคคลพิเศษมาจำนวนไม่น้อย และคนเหล่านี้จะสามารถช่วยเราจัดการเขาได้โดยง่าย” โหย่วหลงตอบด้วยความมั่นใจ หานลั่วสุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบกลับ “จะลงมือเมื่อใด?”
“คืนนี้!” โหย่วหลงยิ้มพลางมองไปยังหานลั่วสุ่ย
เมื่อหานลั่วสุ่ยคิดแล้วจึงตอบรับ “ตกลง!!”
จากนั้นทั้งสองจึงเคลื่อนพลออกไป ส่วนเฮยเม่ยกลับไปหาพระสนมอู่อย่างไม่สบอารมณ์นัก
เมื่อพระสนมอู่เห็นท่าทางของเฮยเม่ยที่แปลกไปจึงเอ่ยถาม “อย่างไร? เกิดเรื่องขึ้นแล้ว?”
“ครั้งแรกล้มเหลวเสียแล้ว”
“ครั้งแรกล้มเหลว? หมายความว่าอย่างไร?” พระสนมอู่มองมายังเฮยเม่ยด้วยความประหลาดใจ
