บทที่ 286 นี่คือความแตกต่าง แม้แต่การป้องกันก็ไม่สามารถทำลายได้!
คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดเริ่มบันดาลโทสะขึ้นมา แต่ละคนเริ่มจับอาวุธไว้แน่นและคิดจะออกไปจัดการกับลู่เฉิน
หานลั่วสุ่ยจ้องมองมายังลู่เฉินด้วยแววตาเยือกเย็น “เจ้ากล้าซุ่มโจมตีอย่างนั้นหรือ!”
“ซุ่มโจมตี? หรือว่าเมื่อครู่ที่เขาโจมตีข้านั้น ไม่ใช่คิดจะประลองกับข้าอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ หานลั่วสุ่ยจึงมองไปยังหนานลัวและคนอื่น ๆ ด้วยสายตาเย็นชา “หากไม่อยากตาย ก็จงยืนอยู่ตรงนั้น! มิเช่นนั้น…!”
“มิเช่นนั้นอย่างไรหรือ?” หนานเหยารู้ดีว่าหากมาถึงขั้นนี้แล้วคงจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงอะไรได้ นางจึงไม่ไปไหน ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ ลู่เฉิน เพื่อที่จะคอยรับมือไปพร้อมกับเขา
หนานลัวเองก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรตนก็ไม่สามารถละทิ้งความสัมพันธ์นี้ไปได้ ดังนั้นเขาจึงกระแอมไอออกมาพลางเอ่ยว่า “ถึงแม้ข้านั้นจะอายุมากแล้ว แต่ข้าก็ยังคิดที่จะประลองฝีมือกับคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เสียหน่อย!”
บรรดาคนรับใช้และเหล่าทหารรักษาการณ์ของจวนหนานลัวพากันตกใจขึ้นมา พวกเขาไม่คิดว่าหนานลัวจะคิดต่อต้านแดนศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา
“เจ้าหนุ่มผู้นี้คือใครกัน แม้แต่ท่านเจ้ากรมยังยืนอยู่ข้างเขา!” มีคนสงสัยขึ้นมา และบางคนก็เอ่ยออกมาว่า “ใช่ เจ้าหนุ่มผู้นี้ มีอะไรดีอย่างนั้นหรือ?”
ไม่เพียงเท่านั้น หนานลัวยังเรีย
