บทที่ 285 โต้กลับด้วยหมัดเดียว อัดเข้าติดกำแพง!
เจ้าชายเป่ยโหวไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายถึงอันใด แต่ลู่เฉินกลับขอให้เขาจับตามองผู้คนในวังเหมันต์สงัดต่อไป ก่อนที่คนจะเดินออกจากห้องลับไป
เมื่อเห็นลู่เฉินออกมาอีกครั้ง หนานเหยาก็ถามว่า “ท่านอาจารย์ ท่านกำลังทำอันใดอยู่ในห้องลับ?”
หนานลัวเองก็อยากรู้เช่นกัน แต่ลู่เฉินกลับมองทั้งสองด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “คืนนี้จะมีละครลิงให้ดู”
“ละครลิง?” ทั้งสองสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
สำหรับลู่เฉินนั้น เขาไม่ได้พูดอันใดมาก แค่ปล่อยให้พวกเขาแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น และลู่เฉินก็จัดการวางค่ายในจวนหนานลัวด้วยตัวเอง
แต่ผ่านไปได้ครึ่งทางก็พลันมีคนกลุ่มหนึ่งมาที่จวนหนานลัว หนานเหยาจึงรีบไปหาลู่เฉิน “ท่านอาจารย์! แย่แล้วเจ้าค่ะ!”
“เกิดอันใดขึ้น?” ลู่เฉินมองดูท้องฟ้า ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันเท่านั้น เขาจึงมีท่าทีงุนงง ก่อนที่หนานเหยาจะพูดอย่างกระวนกระวายว่า “คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดบอกว่าพวกเขามาจับกุมท่าน!”
ลู่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น “แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด?”
“ใช่ นำโดยผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดธาตุน้ำของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด คนคนนี้ติดอันดับสามในจวนตะวันคล้อย นอกจากนี้เขายังพายอดฝีมือจำนวนมากมาด้วย” หนานเหยากล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ส่วนลู่เฉินก็ฉีกยิ้มแล้วถามว่า “เจ้าประหม่าอันใด?”
“มัน… มันน่ากลัวจริง ๆ” หนานเหยารู้ว่าลู่เฉินนั้นทรงพลัง แต่เมื่อเผชิญกับอ
