านด้วยความตกใจ แต่ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับมัน สิ่งนี้ทำให้คนหลายคนหัวเราะเยาะลู่เฉิน และหานลั่วสุ่ยผู้นี้ก็มองไปที่ลู่เฉินอย่างเย็นชา “หากเจ้าอยากตาย ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
จากนั้นหานลั่วสุ่ยก็พูดกับศิษย์คนหนึ่งว่า “ไปเถอะ ไปจัดการเขาในกระบวนท่าเดียว!”
“ขอรับ!” ศิษย์คนนั้นดีใจเป็นอย่างมาก รีบเดินออกไปทันที เพียงชั่วครู่เขาก็พุ่งเข้ามาหาลู่เฉินอย่างว่องไว จากนั้นเขาก็ต่อยออกไป
ความเร็วของหมัดที่ทรงพลังทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนคิดว่าลู่เฉินคงต้องตายแน่แล้ว
แม้แต่หนานลัวและหนานเหยาที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังหวาดกลัว เห็นเพียงคนคนหนึ่งกำกำปั้น แล้วชกใส่ลู่เฉินอย่างแรง และ ‘กำแพง’ เก้าสิบเก้าชั้นก็ปรากฏขึ้นบนร่างของลู่เฉิน
เมื่อคนคนนั้นชกเข้ากับกำแพง ทุกคนก็เห็นเพียงว่ากำแพงร้าวมากกว่าเจ็ดสิบชั้น แต่ลู่เฉินที่อยู่ภายใน ‘กำแพง’ กลับยังคงสบายดี
ครานี้ทุกคนพลันตกใจเป็นอย่างมาก
“เป็นไปได้อย่างไร?”
คนรับใช้บางคนบ่นว่า “เด็กคนนี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ!”
ผู้ชมที่อยู่ข้างนอกก็ร้องอุทาน แต่หานลั่วสุ่ยรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าให้เจ้าจัดการกับเขาด้วยกระบวนท่าเดียว!”
หลังจากที่ชายคนนั้นกล่าวขอโทษ เขาก็เริ่มสะสมพละกำลังและชกลงไปอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม มันพังไปเพียงเจ็ดสิบชั้นเท่านั้น
สิ่งนี้ทำให้ชายผู้นั้นวิตกกังวล เขามองไปที่หานลั่วสุ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “ศิษย์พี่หาน เขา… เขาต้องใช้ศาสตราวุธบางอย่างในการป้อ
