กตะลึง “ไม่! เป็นไปไม่ได้ อักขระยันต์สมบูรณ์แห่งสวรรค์เป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของอักขระยันต์ในมหาทวีปจิ่วโหยว เจ้า เจ้าทำได้อย่างไร?”
ไม่ใช่แค่อู่เหยียนเท่านั้นที่หวาดหวั่น ชิงเฟิงหมิงรวมถึงกุ๋ยเจี่ยจื่อต่างก็หวาดกลัวเช่นกัน
ลู่เฉินยิ้ม “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จักอักขระยันต์สมบูรณ์แห่งสวรรค์ด้วย”
“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่!” อู่เหยียนร้อนใจ แต่ลู่เฉินไม่ได้อธิบายอันใด เขาเหยียดฝ่ามือผลักออก ทันใดนั้นปราณอันทรงพลังก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย ส่งผลให้กระดูกศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นกระเด็นออกมา
จากนั้นกระดูกศักดิ์สิทธิ์ก็กะพริบวาบ และในที่สุดก็ส่งเสียงคำรามออกมาอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็ค่อย ๆ สลายกลายเป็นผุยผงและหายไปกับสายลม
อู่เหยียนตื่นตระหนกทันที “ไม่ กระดูกศักดิ์สิทธิ์ของข้า!”
“นี่เป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นอัญเชิญมาเท่านั้น” ลู่เฉินจ้องไปที่อู่เหยียน
อู่เหยียนพลันตวาดด้วยความโกรธว่า “นั่นมันของข้า ของข้า!”
หลังจากเห็นอู่เหยียนมีท่าทีเช่นนั้น ลู่เฉินจึงเย้ยหยัน “นี่ไม่ใช่พลังของเจ้า!”
“ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายกันไปข้าง!” อู่เหยียนเริ่มคุ้มคลั่ง แต่ร่างกายของเขาถูกลู่เฉินผนึกไว้ จึงทำให้เขาไม่สามารถใช้ปราณได้ ไม่ต้องพูดถึงไอภูตผี เขาตะโกนด้วยความโกรธจัด “ไอ้สารเลว!!!”
“บอกมาเถิดว่าใครต้องการรากวิญญาณของข้า!” ลู่เฉินจ้องเขม็งไปที่อู่เหยียน
อู่เหยียนกัดฟันด้วยความโกรธ “ข้าไม่มีทางบอกเจ้า!”
“เช่นนั้นก็ช่วย
