บทที่ 279 ด้วยความสามารถเท่านี้ ยังคิดจะไว้ชีวิตข้า?
คำพูดเหล่านี้ทำให้เจ้าสำนักมีท่าทีเย็นชาขึ้นมา “วาจาบ้าบิ่นยิ่งนัก!”
ในขณะที่คนของสำนักภูเขาภูตคนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะเยาะ และบางคนถึงกับเอ่ยว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้หรือไม่ว่าสำนักภูเขาภูตของพวกเราแข็งแกร่งแค่ไหน?”
“ก็ค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่ก็ยังลำบากสักหน่อยหากจะทำให้ข้าล้มลง” ลู่เฉินพูดอย่างเฉยเมย
เจ้าสำนักได้ยินเช่นนั้นจึงตะโกนสั่งว่า “ตั้งค่ายกล!”
คนเหล่านั้นพลันทะยานลงมาจากท้องฟ้าทีละคน พวกเขาเข้าล้อมรอบลู่เฉิน ในขณะที่ชิงเฟิงหมิงตื่นตระหนก และพึมพำว่า “เจ้าสำนักก้าวข้ามขั้นก่อกำเนิดไปแล้ว”
กุ๋ยเจี่ยจื่อรู้ว่าเจ้าสำนักน่ากลัวเพียงใด ดังนั้นจึงกังวลอยู่เช่นกัน
แต่ลู่เฉินไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เวลานี้เจ้าสำนักยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า จากนั้นก็จ้องมองไปที่ปรมาจารย์ขั้นก่อกำเนิดที่ยืนอยู่รอบ ๆ และเอ่ยว่า “เจ้าก็ได้เห็นแล้วว่าคนเหล่านี้แข็งแกร่งมากเพียงใด!”
สิ้นเสียงนั้น พวกเขาก็นั่งขัดสมาธิ ก่อนจะสร้างมนตร์ดำเพื่อล้อมรอบลู่เฉิน ไม่ให้ลู่เฉินมีโอกาส ‘หลบหนี’
ทว่าลู่เฉินไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มเล็กน้อยแล้วถามว่า “คนเหล่านี้น่ะหรือ?”
“เจ้าหนุ่ม ค่ายกลที่คนเหล่านี้กำลังจะตั้งขึ้นในตอนนี้เรียกว่า ค่ายกลกักขังกายาญาณ”
“เหตุใดชื่อนี้จึงฟังดูแปลกยิ่งนัก?” ลู่เฉินไม่รู้จะพูดอย่างไร และเจ้าสำนักก็เอ่ยเย้ยหยันว่า “ก็คือการดักขังวิญญาณและร่างกาย ด
