บทที่ 278 เขาหาใช่ความหวัง แต่เป็นความสิ้นหวังของพวกเจ้า!
ลู่เฉินยิ้มให้กับโครงกระดูกที่ปรากฏราง ๆ เหล่านี้และหัวเราะลั่น “หากจะบอกว่าใครต้องตายในวันนี้ ก็ต้องเป็นเจ้าเท่านั้น!”
“ไม่เจียมตัว!” หลังจากอู่เหยียนผู้นี้คำราม เงาโครงกระดูกเหล่านั้นก็พลันทยอยเปล่งแสงสีแดงออกมา แล้วซ้อนทับกันกลายเป็นเงาโครงกระดูกขนาดใหญ่ อีกทั้งพลังอำนาจยังเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
ชิงเฟิงหมิงที่อยู่ในโลงศพตกตะลึง รู้สึกว่าช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
อู่เหยียนคิดว่าลู่เฉินคงจะเกรงกลัว เขาจึงหัวเราะแล้วถามว่า “เป็นอย่างไร? กลัวแล้วหรือ?”
“ไม่ถึงกับกลัวหรอก เพียงแต่ว่ามันช่างน่าสนใจ” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่อู่เหยียนเย้ยหยันว่า “น่าสนใจรึ?”
“มิใช่หรือ?” ลู่เฉินเอ่ยจบก็เริ่มบรรเลงกู่ฉินเพลิงโบราณ ครั้นเสียงหนึ่งผ่านไป เงาโครงกระดูกขนาดใหญ่ก็ถึงกับสั่น จากนั้นพลันมีเสียงกรีดร้องของ ‘คน’ นับไม่ถ้วนในเงาโครงกระดูกเหล่านี้
แม้แต่เสียงของอู่เหยียนก็ยังตะโกนอยู่ที่นั่น
ชิงเฟิงหมิงรู้สึกสับสน ในขณะที่ลู่เฉินยิ้มให้กับโครงกระดูกขนาดใหญ่ “เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่?”
อู่เหยียนกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เจ้า กู่ฉินนี้ของเจ้า!”
“เสียงกู่ฉินของข้าสร้างขึ้นเพื่อควบคุมภูตผีโดยเฉพาะ” ลู่เฉินยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แต่เมื่ออู่เหยียนได้ยินก็มีโทสะทันที “รนหาที่ตาย!”
หลังจากพูดจบ โครงกระดูกขนาดใหญ่ก็พ่นไฟออกมา เปลวไฟเหล่านี้เป็นสีแ
