ลู่เฉินจึงตอบไปว่า “สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ถูกข้าทำลายเพราะเจ้า ส่วนเจ้า ข้าจะจับเจ้าด้วยมือของข้าเอง! ให้เจ้าลองรู้สึกเหมือนถูกทำลายรากวิญญาณ!”
อู่เหยียนหัวเราะขึ้นมาทันที “ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เจ้าคิดว่าเจ้ายังสามารถมีชีวิตรอดได้หรือ?”
“แล้วเหตุใดเล่า? แค่ควบคุมคนเหล่านี้ได้ เจ้าก็คิดที่จะโค่นข้างั้นหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ แต่อู่เหยียนหัวเราะเย้ยหยันแล้วกล่าวว่า “คนเหล่านี้ล้วนฝึกฝนวิชากระดูกผี ดังนั้นวิชาธรรมดาจึงใช้ไม่ได้ผลกับพวกเขา”
ชายหนุ่มเผยยิ้มชั่วร้ายทันที “วิชาธรรมดาไร้ประโยชน์ แต่ข้ามีวิธีจัดการกับพวกมัน”
“อย่างเจ้าน่ะหรือ?” อู่เหยียนไม่ได้สนใจลู่เฉินแม้แต่น้อย ในขณะที่ลู่เฉินยังคงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง”
“ไม่ต้องรอแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปตายเดี๋ยวนี้!” หลังจากที่อู่เหยียนพูดจบ คนเหล่านั้นต่างก็ร่ายวิชาภูตผีทันที
การโจมตีของคนเหล่านี้ดูประหลาดยิ่งนัก ทว่าก็แยกออกจากแก่นแท้เดียวกันไม่ได้ อย่างไรแล้วมันก็เป็นเพียงเป็นวิชาภูตผี และการโจมตีเหล่านี้ก็ไม่มีผลต่อลู่เฉิน
สิ่งนี้ทำให้อู่เหยียนฉงนใจไม่น้อย “เจ้าเป็นผู้ฝึกขั้นสร้างรากฐาน เหตุใดเจ้าจึงต้านทานการโจมตีของพวกมันได้?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินถามกลับ แต่อู่เหยียนกลับโกรธขึ้นมา “ถ้าข้ารู้ก่อนหน้านี้ ข้าไม่ควรโยนเจ้าลงจากหน้าผา แต่ควรฆ่าเจ้าให้จบสิ้น!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็เย้ยหยันว่า “เช่นนั้นข้าต้องขอ
