บใจเจ้าที่ไม่ฆ่าข้างั้นหรือ?”
อู่เหยียนตะคอกใส่ทันทีว่า “คราวนี้ข้าจะไม่ใจอ่อนอีก!”
จบประโยคดังกล่าว คนเหล่านั้นที่ถูกควบคุมก็เพิ่มความพยายามของพวกเขาให้มากขึ้น ทว่าลู่เฉินยังคงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ส่วนชิงเฟิงหมิงที่กำลังเฝ้าดูอยู่ในโลงศพหินก็พลันถอนหายใจออกมา “น่ากลัวยิ่งนัก”
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังผู้ที่ถูกควบคุมและยกยิ้ม “ข้าขอเตือนเจ้า ล้มเลิกเสียเถอะ”
“ไปตายเสีย!” เมื่ออู่เหยียนพูดจบ คนเหล่านั้นก็ระเบิดร่างของพวกเขาพร้อม ๆ กัน
ตู้ม ตู้ม ตู้ม!
เสียงระเบิดที่ดังขึ้นบนหน้าผาภูตทำให้ภูเขาทั้งลูกถึงกับสั่นสะเทือน ชิงเฟิงหมิงที่อยู่ในโลงศพหินได้เห็นเปลวไฟปะทุขึ้นทั่วบริเวณก็พลันตกใจ “น่ากลัวยิ่งนัก!”
แต่หลังจากเปลวเพลิงสลายไป มันก็เผยให้เห็นกองโครงกระดูกที่ยืนอยู่รอบ ๆ…
ดวงตาของโครงกระดูกเหล่านี้ค่อย ๆ กะพริบ ซึ่งหลังดวงตาคู่นี้คืออู่เหยียนที่กำลังกวาดสายตามองดูอยู่ที่นั่น
“หนีงั้นหรือ?” อู่เหยียนรู้สึกงุนงงเล็กน้อยเมื่อเขาไม่พบกลิ่นอายของลู่เฉิน แต่ในตอนนี้เอง ลู่เฉินก็มายืนอยู่ข้างหลังโครงกระดูกเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม “เจ้ากำลังมองหาข้าอยู่หรือ?”
โครงกระดูกทั้งหลายรีบหันกลับมา ก่อนจะเห็นลู่เฉินพอดี
และตอนนี้เอง ในมือของลู่เฉินก็ปรากกฏกู่ฉินเพลิงโบราณ
“เจ้ายังไม่เป็นอันใดหรือ!?” อู่เหยียนชะงักไปเมื่อเห็นว่าลู่เฉินยังดูปกติดี แต่ชิงเฟิงหมิงที่อยู่ในโลงศพหินกลับตกตะลึง “ไม่เป็นไรงั้นหรือ?
