”
“เจ้าคิดว่าการโจมตีแบบนั้นจะทำร้ายข้าได้งั้นหรือ?” ลู่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?!” อู่เหยียนตะโกนถาม
“ผู้ใดหรือ ข้าก็คือลู่เฉินที่โดนเจ้าใส่ร้ายและชิงเอารากวิญญาณไป แล้วยังถูกโยนลงใต้หน้าผาจนเกือบตายอย่างไรเล่า” ลู่เฉินคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ส่วนอู่เหยียนนั้นได้แต่พูดอย่างกระวนกระวายใจว่า “ไม่ถูกต้อง เจ้าไม่ใช่เขา!”
“เหตุใดจึงไม่ใช่?” ลู่เฉินยิ้มแปลก ๆ
“เพราะคนผู้นั้นไม่แข็งแกร่งเท่าเจ้า!”
“นั่นเป็นเพราะข้าหลับใหลไปและปล่อยให้เจ้าได้ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้” ลู่เฉินยิ้ม ขณะที่อู่เหยียนคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง จึงเอ่ยเสียงแข็งว่า “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่วันนี้ เจ้าต้องตาย!”
