บทที่ 273 การคุกคามของเหล่านักรบภูต!
เมื่อกุ๋ยเจี่ยจื่อได้ยินคำถามดังกล่าว เขาจึงถอนหายใจออกมาพลางเอ่ยว่า “พวกเราต่างก็ถูกจับมา และไม่รู้ว่าเข้ามาได้อย่างไร ส่วนเรื่องที่จะออกไปนั้น ข้าก็ไม่ทราบได้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมานั้น ข้าไม่เคยผ่านการประเมินใด ๆ มาก่อน”
“ประเมิน? ประเมินสิ่งใดกัน?” ลู่เฉินมองไปยังกุ๋ยเจี่ยจื่อด้วยความประหลาดใจ
กุ๋ยเจี่ยจื่อจึงอธิบายออกมา “ที่แห่งนี้มีการประเมินหลายอย่าง เช่น ประเมินเพื่อที่จะผ่านการเข้าออก ประเมินเพื่อที่อยากจะไปฝึกฝน หรือว่าการประเมินหากคิดอยากเข้าพบอาจารย์ และยังมีอีกมากมาย”
“แม้แต่การฝึกฝนยังต้องผ่านการประเมินหรือ?”
“อืม คนที่ผ่านการประเมินนั้น จึงจะสามารถฝึกฝนได้ ทว่าหากไม่ผ่านก็ทำได้เพียงแค่คอยลาดตระเวรอยู่ตามจุดเข้าออกเท่านั้น เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดเข้ามายังสำนักภูเขาภูตของเราได้”
เมื่อลู่เฉินได้ฟังเช่นนั้นจึงแปลกใจ “มีทางเข้าออกกี่เส้นทางกัน?”
“ได้ยินว่ามีหลายเส้นทาง แต่ที่ข้ารับผิดชอบนั้นมีเพียงทางเดียว” กุ๋ยเจี่ยจื่อตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินจึงตกอยู่ในความครุ่นคิดอีกครั้ง “ดูเหมือนว่าทางเข้าของภูเขาภูตผีแห่งแดนทักษิณานี้ไม่ได้มีเพียงแค่สุสานราชวงศ์หนานโยวแห่งเดียวเท่านั้น!”
กุ๋ยเจี่ยจื่อไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังพูดถึงสิ่งใด ดังนั้นเขาจึงมองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ “นายท่าน เหตุใดท่านจึงมายังสำนักภูเขาภูตนี้?”
ลู่เฉินยิ้ม “ตามหาอู่เหยียน”
