ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา “ควรยอมแพ้หรือยัง?”
“ยอมแพ้หรือ? เจ้าฝันไปเถิด!” เห็นได้ชัดว่านักรบภูตนี้ไม่คิดยอมแพ้ แต่เถาวัลย์ของลู่เฉินได้พันรัดเขาไว้อย่างรวดเร็ว ทำให้เขาไม่สามารถตอบโต้ใด ๆ ได้
เมื่ออีกฝ่ายได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของลู่เฉิน จึงพูดด้วยความร้อนใจขึ้นมา “ถ้าหากเจ้าสังหารข้า นักรบภูตคนอื่น ๆ ในภูเขาแห่งนี้จะสามารถสัมผัสได้”
“หากไม่สังหารเจ้าล่ะ?”
“หากไม่สังหารข้า พวกเขาก็รับรู้ได้เช่นกัน!” คนผู้นี้กล่าวข่มขู่ลู่เฉิน และรอบข้างก็เกิดเสียงบางอย่างค่อย ๆ ดังขึ้นมา
กุ๋ยเจี่ยจื่อจึงตกอยู่ในความหวาดกลัว “หนึ่ง สอง สาม….”
เสียงรอบ ๆ ข้างยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ลู่เฉินกลับไม่สนใจใด ๆ เพียงจ้องมองไปยังนักรบภูตผู้นั้น “หากเจ้าไม่ยอมแพ้ ตอนนี้ข้าก็จำเป็นต้องสังหารเจ้า!”
พูดจบ หนามแหลมคมบนเถาวัลย์ของลู่เฉินก็ทิ่มแทงเข้าไปยังร่างกายของเขา ทำให้นักรบภูตหวาดกลัวจนตื่นตระหนกขึ้นมา “ข้า ข้ายอมแพ้!”
สร้างรากฐานครั้งที่เจ็ดสิบสี่สำเร็จ ยังขาดอีกเพียงเจ็ดครั้งเท่านั้น
แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินแปลกใจมากที่สุดก็คือ เขาเจอบางสิ่งที่น่าสนใจภายในร่างของนักรบภูตนี้ จึงเข้าใจความลับบางอย่างว่าเหตุใดนักรบภูตนี้จึงเป็นผู้ฝึกตนสองวิถีได้
แต่มีนักรบภูตจำนวนมากอยู่รอบ ๆ นั่นจึงทำให้กุ๋ยเจี่ยจื่อหวาดกลัวขึ้นมา “นายท่าน จบเห่แล้ว!”
